Spoiler içerirPsikoloji
Kendi deyimiyle “kör doğmuş ama ışığı görmesine izin verilmiş biri” olan Charlie’nin, aslında “ışıklar” içindeyken, zekasının artmasıyla birlikte çektiği sancıları, Poor Things’teki Bella Baxter’ın farkındalığı arttıkça hissettiği duygulara benzettim. Bella ve Charlie, duygusal zekaları geliştikçe dünyanın aslında pamuk şekerden yapılmadığını görüyor, bu farkındalığın ardından entellektüel birikimlerini okuyarak arttırıyor ve insanlığa yardım etmek için bilime katkıda bulunmayı tercih ediyorlar.
Charlie’nin eski haline yani “körlüğe” doğru yol alması ise Benjamin Button’ı anımsattı bana. Charlie de Benjamin gibi anılarını unutmaya, bilişsel ve motor becerilerini yitirmeye başlıyor. İki karakterin de bu anı ve yeteneklerini kaybedeceklerinin bilincinde olması ve çaresizlikleri etkileyici.
Olanlar Charlie için bir ödül müydü? Etik bir ikilem...
Işığı görmüş birinin sonradan kör olması mı daha katlanılabilir, yoksa hiç ışık görmeden kör olarak dünyaya gelip devam etmek mi?
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.