Claire Keegan’ın kalemini Emanet Çocuk ile tanıyıp sevmiş biri olarak, Böyle Küçük Şeyler bana o tanıdık sessizliği yeniden hatırlattı.
Emanet Çocuk’ta olduğu gibi burada da büyük olaylar yok; ama insanın içini usulca yoklayan duygular var. Keegan yine az konuşuyor, çok şey söylüyor. İki kitapta da merkezde merhamet, vicdan ve fark edilmeden yapılan iyilikler duruyor. Sanki yazar özellikle şunu fısıldıyor: Hayatı asıl değiştiren şeyler, kimsenin alkışlamadığı anlarda yaptıklarımız.
Emanet Çocuk daha kırılgan ve yumuşak bir yerden dokunurken, Böyle Küçük Şeyler vicdanla yüzleştiren, biraz daha ağır bir sessizlik bırakıyor geride. Ama ikisi de aynı duyguda buluşuyor: insan olmanın sessiz sorumluluğunda.
Claire Keegan’ı sevmemin nedeni tam da bu; kitapları bittiğinde yüksek bir duygu değil, içselleşmiş bir düşünce kalıyor. Ve o düşünce, uzun süre seninle yaşamaya devam ediyor.