Kirpinin Zarafeti
Yaklaşık 8 yıl önce okumayı denemiştim 
Kirpinin Zarafeti ni. Baktım satırları atlayarak okumaya başladım dedim yok, böyle olmaz deyip rafa kaldırmıştım. Felsefi yanı çok yoğun olduğu için beni çok zorlamıştı. 8 yıllık okuma serüvenlerim sonucunda ara ara gözümün kaydığı, bazen okumak için başucuma koyduğum bir kitaptı. Kitapla her göz göze gelişimde hep: “şimdi değil, biraz daha zaman var.” deyip ötelemiştim.
Bazı kitapları gerçekten okuyabilmek için okurunun o kitabın kıvamına gelmiş olması gerekiyor. Ve şimdi tamamdır, seni okuyabilirim Kirpinin Zarafeti dedim ve okumaya başladım ama yine de kitabın o kıvamına ulaşamadığımı iliklerime kadar hissettim. Felsefe profesörü olan 
Muriel Barbery’in kaleme aldığı bir kitabın yazım dilinin elbette basit olmasını bekleyemeyiz. Yinede arada akan 8 yıl masafede kesinlik bu kitabı okumak daha anlaşılır oldu benim için. Tabi ki yine anlamakta zorlandığım kelimeler oldu ve bazı cümleleri anlayabilmek için kelime anlamlarına bakıp ilerledim. Hatta anlamadığım kelimelerin hemen altına kelimelerin anlamlarını not yazarak okumamı tamamladım. Yani verimli bi okuma yaptım sanki. Okunması kesinlikle çok zor bir kitap. Ölmeden önce okunması gereken bin bir kitap listesinde olabilir fakat bu kitabın herkese hitap ettiğini, edeceğini düşünmüyorum.
Ee artık konuya gelelim değil mi diyeceğim ama o kadar çok inceleme yazılmış ki kitap için onun için tekrar aynı şeyleri yazmak istemiyorum ben. Zenginlerin yaşadığı bir apartmanda kapıcılık yapan Renee, Tolstoy okuyan, Mozart dinleyen bir kapıcı. Sevgili Madam Michel Renee, bende tıpkı senin gibi bir kirpiyimdir belki.
Renee tüm dünya klasiklerini okumuş bir kapıcı. Kitap okumanın, insanın kendini geliştirmesinin sınıfı kesinlikle yok ve olmamalı. Bende 3 çocuk annesi, eli sudan çıkmayan, mutfakta elinden bıçak düşmeyen bir anneyim. Bazılarının gözünde vasatlık olarak görünsede ev hanımlığı ne kitap okumaya ne de insanın kendini geliştirmesine asla engel değil. Yeter ki insanın içinde kendini geliştirmek, kendini büyütmek arzusu, öğrenme inadı olsun. Bu kitap beni ne kadar zorlamış olursa olsun seni okumak, seni tanımak çok güzeldi Renee.
“Bedenin çöktüğünü, dostların öldüğünü, herkesin sizi unuttuğunu, sonun yalnızlık olduğunu unutmamak gerek. Bu yaşlıların da bir vakitler genç olduğunu, bir ömürlük zamanın gülünç olduğunu, bir gün yirmi yaşında, ertesi gün seksen yaşında olduğunu da unutmamalı.”
S-114
“Bir yaşımın değerine nasıl karar verilir? Önemli olan, dedi bana bir gün Paloma, ölmek değil, ölürken ne yapıldığı. Ölürken ben ne yapıyordum, diye kendime soruyorum. Kalbimin sıcaklığında cevabım çoktan hazır.
Ne yapıyordum?
Bir başkasıyla karşılaşmış ve sevmeye hazırlanmıştım. Benim kendi mütevekkil gölgemden başka bir şey pek olmayan bir Lucien’in şefkatinin kısmen süslediği, elli dört yıllık bir duygusal ve moral çöküşünden sonra; yüzüstü bırakılmış bir ruhun korunaklı iç ortamında elli dört yıllık yasadışılığın ve suskun zaferlerin ardından; önemsiz yoksunluklarıma merhamet ettiğim bir dünyaya ve bir kasta yönelik elli dört yıllık nefretimden sonra; kimseye rastlamadan ve asla başkasıyla birlikte olmadan geçmiş bu elli dört yıllık hiçlikten sonra:
Manuela, daima.
Kakuro, o da elbette.
Ve Paloma ruh kardeşim.
Kamelyalarım.
Sizlerle birlikte son bir fincan çay içiyorum.”
S-295
Kirpinin Zarafeti ni. Baktım satırları atlayarak okumaya başladım dedim yok, böyle olmaz deyip rafa kaldırmıştım. Felsefi yanı çok yoğun olduğu için beni çok zorlamıştı. 8 yıllık okuma serüvenlerim sonucunda ara ara gözümün kaydığı, bazen okumak için başucuma koyduğum bir kitaptı. Kitapla her göz göze gelişimde hep: “şimdi değil, biraz daha zaman var.” deyip ötelemiştim.
Bazı kitapları gerçekten okuyabilmek için okurunun o kitabın kıvamına gelmiş olması gerekiyor. Ve şimdi tamamdır, seni okuyabilirim Kirpinin Zarafeti dedim ve okumaya başladım ama yine de kitabın o kıvamına ulaşamadığımı iliklerime kadar hissettim. Felsefe profesörü olan Muriel Barbery’in kaleme aldığı bir kitabın yazım dilinin elbette basit olmasını bekleyemeyiz. Yinede arada akan 8 yıl masafede kesinlik bu kitabı okumak daha anlaşılır oldu benim için. Tabi ki yine anlamakta zorlandığım kelimeler oldu ve bazı cümleleri anlayabilmek için kelime anlamlarına bakıp ilerledim. Hatta anlamadığım kelimelerin hemen altına kelimelerin anlamlarını not yazarak okumamı tamamladım. Yani verimli bi okuma yaptım sanki. Okunması kesinlikle çok zor bir kitap. Ölmeden önce okunması gereken bin bir kitap listesinde olabilir fakat bu kitabın herkese hitap ettiğini, edeceğini düşünmüyorum.
Ee artık konuya gelelim değil mi diyeceğim ama o kadar çok inceleme yazılmış ki kitap için onun için tekrar aynı şeyleri yazmak istemiyorum ben. Zenginlerin yaşadığı bir apartmanda kapıcılık yapan Renee, Tolstoy okuyan, Mozart dinleyen bir kapıcı. Sevgili Madam Michel Renee, bende tıpkı senin gibi bir kirpiyimdir belki.
Renee tüm dünya klasiklerini okumuş bir kapıcı. Kitap okumanın, insanın kendini geliştirmesinin sınıfı kesinlikle yok ve olmamalı. Bende 3 çocuk annesi, eli sudan çıkmayan, mutfakta elinden bıçak düşmeyen bir anneyim. Bazılarının gözünde vasatlık olarak görünsede ev hanımlığı ne kitap okumaya ne de insanın kendini geliştirmesine asla engel değil. Yeter ki insanın içinde kendini geliştirmek, kendini büyütmek arzusu, öğrenme inadı olsun. Bu kitap beni ne kadar zorlamış olursa olsun seni okumak, seni tanımak çok güzeldi Renee.
“Bedenin çöktüğünü, dostların öldüğünü, herkesin sizi unuttuğunu, sonun yalnızlık olduğunu unutmamak gerek. Bu yaşlıların da bir vakitler genç olduğunu, bir ömürlük zamanın gülünç olduğunu, bir gün yirmi yaşında, ertesi gün seksen yaşında olduğunu da unutmamalı.”
S-114
“Bir yaşımın değerine nasıl karar verilir? Önemli olan, dedi bana bir gün Paloma, ölmek değil, ölürken ne yapıldığı. Ölürken ben ne yapıyordum, diye kendime soruyorum. Kalbimin sıcaklığında cevabım çoktan hazır.
Ne yapıyordum?
Bir başkasıyla karşılaşmış ve sevmeye hazırlanmıştım. Benim kendi mütevekkil gölgemden başka bir şey pek olmayan bir Lucien’in şefkatinin kısmen süslediği, elli dört yıllık bir duygusal ve moral çöküşünden sonra; yüzüstü bırakılmış bir ruhun korunaklı iç ortamında elli dört yıllık yasadışılığın ve suskun zaferlerin ardından; önemsiz yoksunluklarıma merhamet ettiğim bir dünyaya ve bir kasta yönelik elli dört yıllık nefretimden sonra; kimseye rastlamadan ve asla başkasıyla birlikte olmadan geçmiş bu elli dört yıllık hiçlikten sonra:
Manuela, daima.
Kakuro, o da elbette.
Ve Paloma ruh kardeşim.
Kamelyalarım.
Sizlerle birlikte son bir fincan çay içiyorum.”
S-295·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.