Aşk-ı Memnu, 1900 yılında basıldığı düşünülürse edebiyatımız için son derece cesur bir romandır. O dönemin hâkim anlayışına göre Türk kadınları aldatmaz, arzu duymaz; fuhuş ve ahlaksızlık kolayca Ermeni ve Rum kadınlara yakıştırılır. Halid Ziya Uşaklıgil, bu ikiyüzlü ahlak düzenine açıkça karşı çıkar ve onu ustalıkla yerle bir eder.
Roman, çoklu bakış açısı, zaman kullanımı ve karakterlerin zihninde dolaşan anlatımıyla güçlü bir klasik kurar. Ama asıl iddiası şudur: iyi insanlar da kötü şeyler yapabilir. Arzu, ahlak ve sınıf aynı bedende çatışabilir. Bihter ise bu çatışmanın en sahici örneğidir. Bana göre edebiyatımızda bu kadar canlı ve rahatsız edici yaratılmış çok az karakter vardır.
·
185 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.