Puan vermedi·705 syf.··
Beğendi
·2018 24. kitabı
·17 günde okudu
·Okunma: 06 Mayıs 2018 10:47
{ Dayak Arsızı }
Her kitap bilinmez kapılara, yollara götürür; ben tamı yaşadım galiba bu kitapla. Sadece içime isli buğular bırakan bazı hisler var; yaz güneşinde üşüten duygular.. onlardan bahsetmek istiyorum. Ama çok da uzatmayacağım.
Sonuçta, karakterlerin nasıl beni etkisi altına alıp " acaba, acaba olabilir mi böylesine deli ve filozof ruh, acaba böylesine ince ve naiflik ne derece sarabilirdi kişinin çevresindekileri? " vb. sorularımla kimseyi meşgul etmek istemem.
Her kitabın bi' tokat atma şekli vardır. Kimi kitaplar agresif tokatlar atar, yanaklarınızı kızartır, iz bırakır. Kimi kitaplar naifçe çarpar yüzünüze. Suç ve Ceza benim için yeterince beklenmedikti. Ben sona ait büyük bi' çarpışma beklerken ilk yüz sayfada bilmem kaç kez tokatlandım. Ama kaçmadım da, kaçamadım. Gerçeklerin, duyguların; yaşamakta olan bizlerin duyguları ancak -bunu tüm kalbimle söylüyorum- ancak bu kadar "bilen gözlerle" ifade edilebilirdi.
Sevdim ve arsızlaştım.
Ben.. Dostoyevski'nin betimlemelerini, karakterlerini, olayların iç yüzünü nasıl ifade ettiğini, karakterlerin ardından nasıl çılgın ifa'lar yaratmış olmasını çok sevdim. Ama bunlardan kat be kat içime işleyen şey şu oldu:
"İnsan" bizim "sakin" gördüğümüz olayların ardında aslında kendi hayatında cok sürüncemeli, fırtınalı, kendisini uçuran, kaçıran, öldüren pek çok olay yaşar. Ve tüm bunlara rağmen yaşar(!).
Dostoyevski benim ancak korktuğum, karmaşasını kaldıramadığım parantez içindeki ünleme sığdırdığım tüm insani duyguları bu kitabında ortaya koymuş. Çekici olan şey bence şudur; duyguların, hislerin günlük olayların ardına bu kadar ustalıkla, bu kadar insan doğasını, ruhunu bilen bi' şekilde yerleştirilmesi.
Sık sık ben ne okuyorum dedim kendi kendime. Kitapta, olayların içinde, duyguların derdinde o kadar saf, masum aynı zamanda içyüzü görmüş, arka planı deneyimlemiş parçalar vardı ki!.. Bence Suç ve Ceza pek çok tür içine girebilecek bi' tür. Olayların ardındaki o duygu deresine şöyle kuşbakışı bakarsanız tepeden harika bi' suret görürsünüz: insan doğası; isteği, hırsı, aşkı, pişmanlığı, derin hüznü, deliliği...
Ama bırakın bunu, bırakın. Mikro inceleyin her şeyi ve bunu yapmanın en güzel yolu ise kitabı okumak.
Bırakın kitap sizi dayak arsızı yapsın. Önce akıntıya kapılacak, sonra olaylara bulanırken, ruhunuz karakterlerin niyetleriyle yıkanacak. Tanıya tanıya, göre göre suçun ne olduğunu düşüneceksiniz. Rodya'nın o kendi tifil tifil, adım adım yürüyen, onu yarı ölü bi' adam yapan o hissiyatı varya, kendinizde duyumsamaya başlayacaksınız. Evet bi' suçu var onun ama hadi, Allah aşkına bırakın bunu, kimin suçu yok. O halde suç neye göredir? Esas suç insanı öldürmek midir.. tırnağının ucu kadar pişmanlık duymaz oysa Rodya.
Suç "bir dakikada" oluverir; cezası ise bi' hayata bedel olur. Bu adaletsizlik. Suçun işlenmesi kişinin içinde kendi ruhunda cezasının kasvetiyle dönenmeye başlıyor. Bu dönenme hali, insanı kendi doğasıyla açıklıyor. İyi kalpli birinin gözünden, özü iyi olan birinin deliliğinden, hengamesinden, mahalle yürüyüşlerinden, köprü altı uykularından.. duygusal akışıyla açıklıyor. Biraz da delilik metnidir bu kitap.
Bu serüven ki.. yaya başladık, arabaya bindik, uçakla uçtuk, balona bile bindik. Serüvenin sonunda eve döndüğünüzde başınız dönüyor olacak. Çünkü yorucu bi' serüvendi, ama kesinlikle unutamayacaklarınız arasında olacak. Çünkü böylesine daha önce rastlamadınız.
Benim yanaklarım kıpkırmızı şu an. Ruhumsa rengârenk, ve bilirsiniz renkler karışınca karmakarışık bi' renk olur; galiba denge noktası o ton. Tüm duygular yeterince vurgulandı içimde çünkü, insanın tüm dansları..
Bu ne tür bi' inceleme? Bu büyülenmiş birinin duygusal dökümanı. Ne olayların ardındaki ince yürüyüşlere ayak uydurabilirim ben, ne de size o matematiği, altın oranı anlatabilirim. Net net, bi' okur yeterince geride olan bi' okur olarak ancak okuyun diyebilirim. Okuyun, bırakın Suç ve Ceza sizi de tokatlasın.
Bırakın sizi dayak arsızı yapsın.
··
36 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
