Sen bitmediğini sanarken o bitiyordu. Bir anda olmamıştır. :( (Aslında sonuna gülücük koyacaktim ama elim yanlış paranteze değdi. Düzeltmiyorum Freud amcaya selam gönderiyorum.)
Bazı bitişler gürültüyle olmaz, kapı çarpmaz, hesap sorulmaz, sadece içinden bir şey çekilir gider ve geriye sesini kaybetmiş bir oda kalır. O kadar basit denir ama o basitlik insanı en çok yaralayan şeydir, çünkü uğruna geceler harcadığın şey bir anda sanki hiç yaşanmamış gibi durur. Kürk Mantolu Madonna da bunu çok iyi bilir, sevdanın en ağır tarafı kaybetmek değil, bittiğini anladığın o saniyede kendini de kaybetmektir. Sonra günler devam eder, çay demlenir, sokaklar doludur, herkes konuşur ama senin içinde tek bir yer susar, orası kapanmaz. Yine de insan tuhaf, o kati bitişin üstüne bile yavaş yavaş yeni bir nefes koymayı öğreniyor, acı geçmiyo belki ama acının içindeki yerin genişliyo.