Şermin Yaşar’la ilk olarak bu kitap sayesinde tanıştım. 18 adet mini öyküden oluşan bu kitabın dili gayet sade ve akıcı. Bir çırpıda okunan, okuyucu da yormayan ve aynı zamanda etkileyen türden. Öyküleri okuduğumda yazara karşı büyük bir hayranlık besledim. Bu kadar bizden olan meseleler, bu kadar basit cümlelerle nasıl bu kadar içten okuyucuya aktarılabilir?
Yazar, aile içi ilişkilerden çocukluğa, evlilikten yalnızlığa kadar pek çok temayı “önemsiz” görünen anların içinden süzer. Ekmek almak kadar sıradan bir eylem, bir hayatın yükünü taşır hâle gelir. Ayrıca yazar, eserdeki karakterleri, ironinin taşıyıcısı haline getirerek anlatının eleştirel yönünü de derinleştirmiştir. Gülümseten cümlelerin ardındaki anlamı kavramaya çalışırken, okur bir anda farkındalıkla yüz yüze gelir. Karakterler çoğu zaman tanıdıktır; okur metni okurken bir başkasını değil, kendine yakın birini görür. Bu karakterler bizim mahallelerimizde olan karakterlerdir. Kimi alt katımızda oturur, kimi evimizin içindedir. Bu tanışıklık hissi, metinlerin samimiyetini artırmıştır.
Şermin Yaşar, bu kitapta okura yüksek sesle ders vermez; mutfağa girer, salona oturur, çocukluğa uğrar. Tam da bu yüzden bu kitap, etkisini uzun süre içimizde koruyacaktır.
Şermin Yaşar
Şermin Yaşar
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.