REFET~FATMA ALİYE HANIMEdebiyat & Roman
Herkese merhabalar,
Öncelikle ben türk edebiyatı klasiklerini okumayı çok seviyorum. Özellikle eski Türk edebiyatı okumaktan aşırı zevk alıyorum. 
Fatma Aliye Hanım’la tanışmam da 
Refet kitabıyla oldu ve iyi ki de tanımışım bu güzel kadın yazarımızı. Kendisi Türk edebiyatının ilk kadın romancısıdır ve genel olarak romanlarında kadınların eğitilmesinin önemi, kendi ayakları üzerinde binbir çabayla, zorlukla duran bunlara göğüs geren kadınları kahraman olarak yazıyor. En sevdiğim taraflarından biri bu oldu. Refet de tam böyle bir karakter.
Refet, yoksulluğun ve imkânsızlıkların içinden geçen bir kız çocuğu. Annesi bir cariye. Babası ve annesinin evlilik dışı ilişkisinden doğan bir kız çocuğu. O doğduktan kısa bir süre sonra babası vefat ediyor ve işte tam da bu noktada annesiyle verdiği yaşam mücadelesi başlıyor. Tüm akrabaları onlara sırtını dönüyor. Hiç kimse onların yaşadığı zorlukları görmüyor. Ama bu Refet’le annesini hiçbir zaman yıldırmıyor. Tersine annesi kızını okutmak için gözleri görmeyinceye kadar dikiş dikiyor, hastalanıyor ama bu yaşam mücadelesinden hiç vazgeçmiyor. Refet de annesi gibi. Okumaktan, bu şekilde kendisi ve annesini kurtarmak hayat amacı olmuş. Refet’in eğitime tutunuşu, adeta hayata tutunuşuyla eş anlamlıdır. Okumak onun için bir “kurtuluş bileti” değil; kendi ayakları üzerinde durabilmenin tek onurlu yoludur. Fatma Aliye, kadınların çalışabileceğini, okuyabileceğini ve kimseye yük olmadan yaşayabileceğini Refet üzerinden sakin ama çok net bir dille savunur. Bunu yaparken, bağırmaz; ama okurun vicdanına sessizce yerleşir.
Dili sade, anlatımı içten bir romandı. Eski dönemde yazılmış olması sizi korkutmasın. Yazar, karakterleri süsleyip yüceltmemiş aynı zamanda; onları oldukları hâliyle, tüm kırılganlıklarıyla vermiş. Roman bittiğinde Refet’i bir kurgu karakteri gibi değil, gerçekten tanımış gibi hissedersiniz. Okurken ona ve annesine sımsıkı sarılmak istedim. Refet gibi kadınların hep var olması dileğiyle
Fatma Aliye Hanım’la tanışmam da Refet kitabıyla oldu ve iyi ki de tanımışım bu güzel kadın yazarımızı. Kendisi Türk edebiyatının ilk kadın romancısıdır ve genel olarak romanlarında kadınların eğitilmesinin önemi, kendi ayakları üzerinde binbir çabayla, zorlukla duran bunlara göğüs geren kadınları kahraman olarak yazıyor. En sevdiğim taraflarından biri bu oldu. Refet de tam böyle bir karakter.
Refet, yoksulluğun ve imkânsızlıkların içinden geçen bir kız çocuğu. Annesi bir cariye. Babası ve annesinin evlilik dışı ilişkisinden doğan bir kız çocuğu. O doğduktan kısa bir süre sonra babası vefat ediyor ve işte tam da bu noktada annesiyle verdiği yaşam mücadelesi başlıyor. Tüm akrabaları onlara sırtını dönüyor. Hiç kimse onların yaşadığı zorlukları görmüyor. Ama bu Refet’le annesini hiçbir zaman yıldırmıyor. Tersine annesi kızını okutmak için gözleri görmeyinceye kadar dikiş dikiyor, hastalanıyor ama bu yaşam mücadelesinden hiç vazgeçmiyor. Refet de annesi gibi. Okumaktan, bu şekilde kendisi ve annesini kurtarmak hayat amacı olmuş. Refet’in eğitime tutunuşu, adeta hayata tutunuşuyla eş anlamlıdır. Okumak onun için bir “kurtuluş bileti” değil; kendi ayakları üzerinde durabilmenin tek onurlu yoludur. Fatma Aliye, kadınların çalışabileceğini, okuyabileceğini ve kimseye yük olmadan yaşayabileceğini Refet üzerinden sakin ama çok net bir dille savunur. Bunu yaparken, bağırmaz; ama okurun vicdanına sessizce yerleşir.
Dili sade, anlatımı içten bir romandı. Eski dönemde yazılmış olması sizi korkutmasın. Yazar, karakterleri süsleyip yüceltmemiş aynı zamanda; onları oldukları hâliyle, tüm kırılganlıklarıyla vermiş. Roman bittiğinde Refet’i bir kurgu karakteri gibi değil, gerçekten tanımış gibi hissedersiniz. Okurken ona ve annesine sımsıkı sarılmak istedim. Refet gibi kadınların hep var olması dileğiyle·
1 +1'leme
·26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.