Puan vermedi·358 syf.··
Beğendi
·2018 1. kitabı
·569 günde okudu
·Okunma: 10 Mayıs 2018 00:00
Bütün külliyatını tekamül halinde okuduğum, acının ve elemin ve de o kekremsi sürgünlüğün doğurduğu beyni eksiltilmiş, yüreği dağlanmış, umudu sürülmüş, dili yasaklanmış, toprağı elinden alınmış bir yazarın serüvenini anlatmak bir tek bu romanla olacak gibi değil... Bendenizin bir diğer üniversitesi Mehmed Uzun'dur. O benim, sensin, o biziz... o sürgünün yoksul çocuğu... O, bir romanın kayıp sayfaları... O özgürlüğün dilencisi, Yaşar Kemal'in dünyayı görmeyen gözü... Ah, savaşa karşı savaşan Kürt aydınım, ah benim nar Çiçeğim.. Ah benim ben olan yanım, Olmayan abdalım! Daha ne desem, ne etsem... Nasıl anlatsam! Ölümü sukunet içinde kabullenen büyük yol gösterici... Ondan etkilenip de Kayıp İnsanlar Korosu adlı bir roman yazan bendeniz, Mehmed Uzun'un cebinden harçlığını alan bir çocuğuyum! Romanın kahramanı olan Baz ve Kevok... Baz ölümün, Kevok sürgünün çocuğu... Roman, aydınlığı anlatmalı keza hayat zaten acının ve karanlığın hayatı... Ah benim karlar ülkesinde üşüyen hocam, ah benim uzun'um, ah benim eksikliğim, ah benim elim, kolum, varlığım... Ölümü sukunet içinde kabullenen garip Kürt aydınım. Ah benim eksik yanım! Mehmed Uzun der ki " beni sadece yazı paklar!" ben de diyorum ki "Bizi sadece Uzun'u anlamamak kirletir."
·
27 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
