Kaybolan Masumiyetler.Araştırma-İnceleme
Pal Sokağı Çocukları her ne kadar çocukların kahramanlık hikâyesi gibi görünse de aslında biz büyüklere çok güçlü bir mesaj veriyor. Çocuk temenni kitaplarını bu sebeple çok seviyorum. Çocukların oyun alanlarını anlatarak biz yetişkinlere müthiş mesajlar vermesi.
Kitap biz büyüklere şunu diyor, dertler sadece yetişkinlere özel bir şey değil çocuklara da özeldir. Uzaktan bakınca 'sıradan oyun oynuyorlar işte' desekte aslında onlarda kendi dünyalarında bir birey. Onlarında bir amacı, hedefi, dertleri, sıkıntıları var. Top oynamak için arsaya ihtiyaçları var ve bu sorunu ustalıkla adilce ve de birliktelikle üstesinden geldiler. Sadece birlik olmaları da değil kocaman bir de kalpleri var. Saf ve çıkar aramayan. Yani büyüklerin unuttuğu o masum, temiz vicdanlı günleri hatırlatan.
Kaybolan o masumiyet ve insanlığın kaybını...
Kitabı okurken bir an Ferenc Molnár "Hanıım hanıığmm... Farkında değilsiniz ama siz yetişkinler kendi kavgalarınızı çocuklarınıza da bırakıyorsunuz" dedi resmen haahahajjs
Burdan da şunu demek istiyorum, büyükler yerleşim kurmak için devletlerle savaşır, çocuklarda arsada oyun kurmak için çocuk topluluklarıyla... Ahh ne de güzel bir miras. Ama şunu da söylüyüm yetişkinler vicdansızca saldırırken, çocuklar şartlar ve kurallara, kimseye zarar gelmeyecek şekilde savaşmalarıydı.
Nemecsek ve Boka çok güçlü bir kişiliği tanıttı bize. Hatırlayın Nemecsek er di, her türlü ayak işleri ona yaptırılırdı ve garibim er olduğu için her işi yapardı, rütbesine saygısı vardı, ama rütbenin düşük olması gerçek kahraman olamayacağın anlamına da gelmiyordu tabi ki. Nemecsek cesur ve fedakardı, bu fedakarlığınıda ödül almak için yapmadı, gösterişsiz bir biçimde arkadaşları, arsaları için yaptı. Yani yazar suratımıza suratımıza diyor ki, 'kahramanlık madalya takmakla değil, yüreğini vermekle olur aslanımm' diyor resmen hahah doğruda diyor yani.
Bir çocuk nasıl olurda bu kadar onurlu, gururlu olabilir. Tıpkı haksız yere Nemecsek'i suçladıklarında adını küçük harflerle yazdıkları o deftere bile, arkadaşlarını, arsasını bırakıp gitmemesi 'Haksız görselerde savaşmaya devam edeceğim' diyen gücüyle sonuna kadar görevinin peşinde olması gibi.
Ve biz okurlar da kitabın sonunda oturup uzun uzun düşünüyoruz...
Nerede o masumiyet?
Nerede o güzel günler?...
Ah ulan ahh ahhaha
Benimde küçüklüğüm böyleydi, tabi zamandan ötürü anacım erkenden eve çağırırdı ama müthiş bir çocukluğum geçti benimde. Mesela bizde apartman apartman bölünür bisiklet turu yapardık ahhaah. Koşu yarışları düzenlerdik. (Hep sonuncu olurdum) :((
Çok özlüyorum o yıllarımı...
·
1 +1'leme
·776 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.