Kazı alanının tozu daha ilk sayfalarda kendini hissettirmeye başladı. 
Patasana , geçmişten bugüne bırakılmış parçalı bir itiraf dosyası. 
Ahmet Ümit , bu kitapta bizi bir hikayeye davet etmiyor, bizi, zamanın iki ucuna yerleştirilmiş tanıklıkların arasına bırakıyor. Hititli yazman Patasana’nın tabletleriyle günümüz kazısında yaşananlar yan yana geldikçe binlerce yılın insanı nasıl aynı gölgede buluşturduğunu görüyorsunuz. Patasana’nın iç hesaplaşmalarıyla bugünün karakterleri arasındaki benzerlik, beni rahatsız eden bir süreklilik duygusu yarattı. Burada yazmak yalnızca anlatmak anlamına gelmiyor, saklamak, yönlendirmek ve yük taşımak anlamına geliyor.
Ahmet Ümit’in arkeolojiyi kullanma biçimi özellikle dikkat çekici. Kazı alanı bir arka plan olarak durmuyor aslında. İnsanın kendi karanlığına inme çabasının simgesine dönüşüyor. Toprak altından çıkan her parça, karakterlerin iç dünyasında açılan bir boşluğa karşılık geliyor.
Tabletler kırılır, insanlar susar ama suç her çağda aynı dili konuşur.
Patasana , geçmişten bugüne bırakılmış parçalı bir itiraf dosyası. Ahmet Ümit , bu kitapta bizi bir hikayeye davet etmiyor, bizi, zamanın iki ucuna yerleştirilmiş tanıklıkların arasına bırakıyor. Hititli yazman Patasana’nın tabletleriyle günümüz kazısında yaşananlar yan yana geldikçe binlerce yılın insanı nasıl aynı gölgede buluşturduğunu görüyorsunuz. Patasana’nın iç hesaplaşmalarıyla bugünün karakterleri arasındaki benzerlik, beni rahatsız eden bir süreklilik duygusu yarattı. Burada yazmak yalnızca anlatmak anlamına gelmiyor, saklamak, yönlendirmek ve yük taşımak anlamına geliyor.
Ahmet Ümit’in arkeolojiyi kullanma biçimi özellikle dikkat çekici. Kazı alanı bir arka plan olarak durmuyor aslında. İnsanın kendi karanlığına inme çabasının simgesine dönüşüyor. Toprak altından çıkan her parça, karakterlerin iç dünyasında açılan bir boşluğa karşılık geliyor.
Tabletler kırılır, insanlar susar ama suç her çağda aynı dili konuşur.
·
90 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
