Beyaz Karanlık!
Körlük 
José Saramago
Sebebi olmayan bir körlük! Beraberinde tüm ahlaki davranışları iyisiyle kötüsüyle ortaya seriyor.
Kitap bir vicdan sorgulaması üzerine yazılmış, okura yaşanılan süreçleri betimleyerek o anın içinde olmalarını amaçlamıştır.
Her anda bir başka ahlaki duyguları anlatan kitap, seni bu ahlaki duyguların içerisinde bırakıyor.
Karantina altındayken ve karantinadan kurtulup dışarı çıktıklarında arada büyük bir farkın olmadığını anlıyor, hatta daha büyük bir alanda yalnız kalmaktansa karantina gibi küçük ve öğrendiğin bir bölgede kalmanın daha güvenli olduğunu düşünüyorsun başlarda. Tabi bu durum grupta kitabın tek gören gözlerine sahip doktorun karısı olması sonucu sonradan değişiyor.
Yer yer kör olmayı isterken yer yer gören o kişi olmayı tercih ediyorsun okumalarda. Bu da senin ahlak durumuna göre değişiyor.
Ahlaki olarak öncelik sıralamasına koymaya çalışıyor bunu yaparken de zorlanıyorsun.
Karakterler kimliksiz. Sanki yazar burada sıfır noktasını yani her şeyi başlangıç noktasından ele almış gibi romanı bizlere aktarır. Sadece fiziksel özellerikleriyle karakterleri isimlendirirken roman boyunca bu şekilde olması karakterleri tanımakta zorluk yaşatmıyor. Ünvanlar yok, isimler yok, Herkes eşit seviye de. İlk kör, ilk körün karısı, doktor, doktorun karısı, şaşı çocuk vs.
Yazar karakterleri konuştururken herkangi bir noktalama işareti kullanmıyor, olaylar arası geçişte bir parağrafla ayırmıyor. Kitabın başlarında bu cümle nereye bağlandı böyle diye düşünüyorsun. Sonralarında yazarın bu anlatımına alışıyor hatta bu şekilde akıcılığı nasıl sağladığına hayret ediyorsun.
Dil basit ve akıcı bir şekilde kullanılmış, çokça betimeleye yer verilmiş üslubu anlaşılır kılınmış.
Okunması ve herkesin bu ahlak çerçevesinde kendisini tartmasını, görmenin yada görmemenin bu bağlamda öneminin olmadığının anlaşılması temennisi ve tavsiyesi ile.1000Kitap
Körlük José Saramago
Sebebi olmayan bir körlük! Beraberinde tüm ahlaki davranışları iyisiyle kötüsüyle ortaya seriyor.
Kitap bir vicdan sorgulaması üzerine yazılmış, okura yaşanılan süreçleri betimleyerek o anın içinde olmalarını amaçlamıştır.
Her anda bir başka ahlaki duyguları anlatan kitap, seni bu ahlaki duyguların içerisinde bırakıyor.
Karantina altındayken ve karantinadan kurtulup dışarı çıktıklarında arada büyük bir farkın olmadığını anlıyor, hatta daha büyük bir alanda yalnız kalmaktansa karantina gibi küçük ve öğrendiğin bir bölgede kalmanın daha güvenli olduğunu düşünüyorsun başlarda. Tabi bu durum grupta kitabın tek gören gözlerine sahip doktorun karısı olması sonucu sonradan değişiyor.
Yer yer kör olmayı isterken yer yer gören o kişi olmayı tercih ediyorsun okumalarda. Bu da senin ahlak durumuna göre değişiyor.
Ahlaki olarak öncelik sıralamasına koymaya çalışıyor bunu yaparken de zorlanıyorsun.
Karakterler kimliksiz. Sanki yazar burada sıfır noktasını yani her şeyi başlangıç noktasından ele almış gibi romanı bizlere aktarır. Sadece fiziksel özellerikleriyle karakterleri isimlendirirken roman boyunca bu şekilde olması karakterleri tanımakta zorluk yaşatmıyor. Ünvanlar yok, isimler yok, Herkes eşit seviye de. İlk kör, ilk körün karısı, doktor, doktorun karısı, şaşı çocuk vs.
Yazar karakterleri konuştururken herkangi bir noktalama işareti kullanmıyor, olaylar arası geçişte bir parağrafla ayırmıyor. Kitabın başlarında bu cümle nereye bağlandı böyle diye düşünüyorsun. Sonralarında yazarın bu anlatımına alışıyor hatta bu şekilde akıcılığı nasıl sağladığına hayret ediyorsun.
Dil basit ve akıcı bir şekilde kullanılmış, çokça betimeleye yer verilmiş üslubu anlaşılır kılınmış.
Okunması ve herkesin bu ahlak çerçevesinde kendisini tartmasını, görmenin yada görmemenin bu bağlamda öneminin olmadığının anlaşılması temennisi ve tavsiyesi ile.·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.