Bilinçsiz-Olan için kısa ama zihni ciddi anlamda dürten, “psikanalizin mutfağına” sokan cinsten bir kitap diyebilirim sanırım..
Bu kitapta Freud edebiyat yapmıyor, ikna etmeye de çalışmıyor; son derece soğukkanlı bir şekilde şunu söylüyor: “İnsanı anlamak istiyorsan, gördüğünle yetinmeyeceksin.” Bilinç dediğimiz şey, buzdağının görünen kısmı bile değil; çoğu zaman bir vitrin.. Asıl hareket, asıl itki, asıl çatışma bilinçdışında dönüyor.. Ve bizi biz yapan pek çok şey; dil sürçmeleri, rüyalar, anlamsız sandığımız tekrarlar, sebepsiz öfkeler hep oradan sızıyor..
Freud, bilinçdışını mistik bir alan gibi sunmuyor.. Aksine, sistemli, işleyen, kendi mantığı olan bir yapı olarak ele alıyor.. Bastırılan şey “yok” olmuyor; sadece yer değiştiriyor ve bastırılan her şey, bir gün mutlaka başka bir kılıkla geri dönüyor.. Bu noktada kitap, insana ister istemez şu soruyu sorduruyor: “Ben gerçekten neyi kontrol ediyorum, ne beni kontrol ediyor?”..
Bence bu metin, insanın kendine dair kurduğu hikâyeye hafif ama derin bir şüphe düşürüyor.. “Ben böyleyim” dediğin yerde Freud, sessizce “emin misin?” diye fısıldıyor. .Rahatsız edici ama dürüst.. Bu sebeple de oldukça kıymetli..
Özetle; Bilinçsiz Olan, Freud’u anlamak için değil, kendine fazla güvenen benliğinle yüzleşmek için okunacak bir kitap..
Okurken sık sık durup düşünüyorsan, doğru yerdesin demektir..
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.