Merhametini sevdiğim adamın merhamet etmediği tarafıyım mod on. Aureliano Segundo’nun neden "sevdiği kadın" Petra Cotes yerine Fernanda ile evlendiği, bence romanın en trajik ve ironik noktalarından biri.
Petra Cotes onun ruh eşiydi; onunla olduğunda hayvanlar çoğalıp, serveti artıyordu. Fernanda bir vitrindi, eve girdiğinde o vitrinin ne kadar soğuk ve neşesiz olduğunu anlıyordu ama iş işten geçmiş oluyordu ya da öyle bir şey. Kanepe meselesi işte. Neyse.
Aureliano Segundo, bir anlık "desinler" hayalinin peşinden gidip Fernanda'yı seçmiş, ancak ömür boyu kalbini Petra Cotes'in evinde bırakmıştır. Sonuç? Sonuç buradan doğmuyor, bu sadece bir anekdot.
Belki böyle yüz tane anekdot vardı. Yüz az. En az iki yüz. Bu arada bu kısım belki de o kadar önemli değildir bilemiyorum.
Kafamın toparlamaya çalışıyorum da. En çok şunu düşündüm. Bu ailede gerçekten sevgi var mıydı? Evet, vardı, ama bu sevgi her zaman yalnızlıkla zehirlenmişti. Bence. Belki Ursula bir parça gerçekti ama o da gözleri maddi olarak kör kalınca manen çocuklarının asıl halini gördü. Bu aile ne zaman gerçekten sevse, bu bir felakete dönüştü. Felaket senaryosu gibi. Mesela Amaranta. Amaranta, sevgisini bir silaha ve bir cezalandırma aracına dönüştürmeyi seçti. Berbat. Neden ya. İnsan bunu kendine neden yapar? Amaranta aslında Pietro Crespi’yi de, Albayı da sevmişti. Ancak birini gerçekten sevmek, ona teslim olmayı ve savunmasız kalmayı gerektirdiğindendir Amaranta bu teslimiyetten o kadar korkuyordu ki, sevdiği adamları reddederek onlara acı çektirmeyi, onlarla mutlu olmaya tercih etti. Amaranta’da sevgi vardı ama , sevgiyi yaşamak yerine yas tutmayı seçti. Kendi cenaze kefenini örerken aslında o sevgiyi de ilmek ilmek o kefene gömdü. O derece. Aferin ne diyeyim.
Macondo’da aşk, iki ruhun buluşması değil de sanki iki yalnızlığın birbiriyle çarpışıp daha büyük bir yalnızlığa dönüşmesi oluyor. Ta ki gerçek aşkın, Aureliano ve Amaranta Ursula, ailenin sonunu getirdiği o ana kadar. Ki bu da Büyük Ursula ninenin yüzyıllık meşhur domuz kuyruk kehanetine kavuşturdu bizi. Çünkü. Amaranta Ursula, Aureliano'nun öz teyzesi. Bence, bence değil, büyük ihtimalle yazar da onu vermek istedi, bu son dediğim de ailenin sürekli gerçekleşen lanetinden sonuncu kehanetti diyebiliriz.
Kitap hakkında genelde birbirini tutmayan yorumlar vardı ben okumaya başlamadan önce. Benim fikrimce yine tabii ki herkesin okuyabileceği bir kitap değil. Ama. Bir kez okumuş olan birinin tekrar arkaya bakmasını sağlayacak bir kitap. Bakmıyorsa da dönsün kendine baksın diyebilirim. Hiç öyle büyükü gerçeklik bilmem ne diye edebiyat parçalayamayacağım. Herkes sadece kendi aile öyküsünün gidebildiği yüzyılına baksın. Baksın ve benzer hikayeleri görsün, kendisine kader diye biçtiği ile. Bu budur. Genel kural bile diyebiliriz. Eden bulur, yaşatan yaşar, senden çıkmazsa torunundan çıkar vs vs. Büyülü kısmı bana göre yazarın kalemi. Eline sağlık CiCiMarqi.
Karısı Mercedes ve Albayın isminde Marquez ismini de grçirmiş kitapta. Tam Türk hareketi ve Türkler Sokağı da çok geçiyor. Bırakmayacaktık oraları hiç. Ah Espana. O dönemde İspanya'daki Engizisyon baskısından kaçan bazı Moriskolar, Hristiyan görünerek Yeni Dünya'ya (bugünkü Kolombiya dahil) göç etmişlerdi
hâlâ "Turcos" deniliyor onlara. Ben , Yo soy Turca deyince arkadaşım irkiliyordu. Onlar da geçmişi gayet biliyor. İspanyollar gerçekten bize çok yakın. Net. En son Çanlar Kimin İçin Çalıyor'u okurken bunu demiş olabilirim ama bu genel fikrim.
Son satıra gelmeden önce, o odadan bir daha çıkamayacağını anlamış bulunuyordu. Çünkü elyazmalarında; Aureliano Babilonia’nın şifreleri çözdüğü anda aynalar (ya da seraplar) kentinin rüzgârla savrulup yok olacağı, insanların anılarından silineceği ve yazılanların evrenin başlangıcından sonuna dek bir daha yinelenmeyeceği yazıyordu. Çünkü yüzyıllık yalnızlığa mahkûm edilen soyların, yeryüzünde ikinci bir deney fırsatları olamazdı.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.