·200 syf.··Beğendi
···Okunma: 30 Ocak 2026 09:10 Uzun zamandır beni bu kadar etkileyen, kapağını kapattıktan sonra bile zihnimden çıkmayan bir kitap okumadığımı fark ettim.
Söyleme Bilmesinler, 200 sayfada şunu çok net söylüyor:
Aile, insanın kaderine sandığımızdan çok daha fazla dokunur.
Ebeveynlerin söylediği ya da söyleyemediği cümleler, yüklenen sorumluluklar, susarak geçiştirilen meseleler…
Hepsi bir domino etkisi yaratıyor.
Bir kişinin hatası, bir başkasının hayatında bambaşka bir kırığa dönüşebiliyor.
Bu romanı güçlü kılan şey; kimseyi “kötü” diye kenara atmaması.
Her karakter konuşuyor, kendini anlatıyor ve sen okur olarak şunu diyorsun:
“Dur… Ben olsam ben de böyle yapabilirdim.”
Belki de en can acıtan tarafı şu:
Bu kitap, büyük olayları değil büyük susuşları anlatıyor.
“Şimdilik susalım” denilen her şeyin, bir gün başka bir yerden geri döndüğünü gösteriyor.
Bitirdiğimde şunu düşündüm:
Bazı aile cümlelerini artık aynı masumlukla duyamayacağım.
Okuduktan sonra yakın birine şunu demek isteyebilirsiniz:
“Bunu okumadan aile hakkında konuşmayalım.”