Bu kitabı okuduğumda Ethan’ı çok sevdim. Belki de o yüzden sonlara doğru hayal kırıklığım daha büyük oldu. Başta dürüst, onurlu, sistem tarafından ezilmiş bir adam gibi geliyordu bana. Hatta içimden “adam haklı” dediğim yerler oldu. Ama sonra fark ettim ki mesele haklı olmak değilmiş.
Ethan’ın yaptığı şeyler bir anda olmuyor. Küçük küçük tavizlerle başlıyor. Kendini haklı çıkararak, sistemi suçlayarak, “zaten herkes böyle” diyerek ilerliyor. En rahatsız edici olan da bu zaten. Çünkü okurken bir noktada şunu düşündüm: Onun yerinde ben olsam ne yapardım?
Kitap beni en çok burada yakaladı. Ethan’a kızmak kolay ama insan sınanmadan ne kadar sağlam olduğunu bilemez. Belki çoğumuz sistem baskısı, para ihtiyacı ya da değersizlik hissi altında benzer kaymalar yaşayabiliriz. Bu düşünce insanı biraz ürkütüyor.
Roman bana “İçimizdeki Şeytan”ı hatırlattı. Orada da kötülük büyük bir şeytan suretinde değil, insanın kendi içindeki küçük zayıflıklarda saklıydı. Bu kitapta da aynı şeyi hissettim. Şeytan büyük bir karanlık değil; bazen sadece bir cümle: “Bir kereden bir şey olmaz.”
En etkileyici yanı şu oldu: Ethan farkındaydı ama bu farkındalık onu kurtarmadı. Demek ki insanın ne yaptığını bilmesi her zaman yeterli olmuyor. Asıl mesele, o ilk adımı atarken durabilmek.
Belki bu kitabı biraz erken okudum, belki ileride tekrar okuduğumda başka bir Ethan göreceğim. Ama şunu biliyorum: Uzun süre aklımda kalacak bir roman. Rahatsız eden ama düşündüren bir kitap.
Ve sanırım bu yüzden çok değerli.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.