"İçimizde canavar yok; canavar biziz.”
— Sineklerin Tanrısı
Belki de kitaptan alıntıladığım bu tek cümle, romanın merkezinde yankılanan bir çığlık gibi beynimde dönüp durdu. Canavarı dışarda ararken, kendi içimize bakmayı unutan insanlığa selam gönderiyorum. Bu sebeple Sineklerin Tanrısı, yalnızca bir hikâye değil, aynaya bakma cesareti gerektiren bir itiraftır diyebilirim. Belki de kendi yarattığımız doğru, yanlış, boş ya da anlamsız ne kadar inanç varsa sorgusuz inanmanın trajik getirisi ve bizden götürdükleridir.
Bir uçak kazası nedeniyle adaya düşen ve başlarında hiç yetişkin olmayan çocukları, modern hayatın etkisine henüz maruz kalmamış ilkel insanlar olarak düşünürsek yaşadıkları tarihöncesi insanlık manzaralarına benzerlik göstermektedir. Ralph ve arkadaşları yerleşik düzenin, birlikte yaşamanın, görev paylaşımının ve sembolik anlamda “ateşin” koruyucusu iken; Jack ve grubu, göçebe, avcı-toplayıcı bir topluluğun yabaniliğini temsil eder. Bu bağlamda, iki grup arasındaki savaş, bir bakıma yerleşik hayata geçmeye çalışan insanla, hâlâ doğanın kalbinde yaşayan göçebe insanın çatışmasının izlerini hatırlattı bana. Adadaki mücadele, taş devriyle medeniyet arasında hâlâ bitmemiş bir hesaplaşmanın gösterimiydi diyebilirim.
Medeniyetin, eğitimin ve kuralların örttüğü yüzeyin altında, hâlâ taş devrinden kalma korkular, arzular ve şiddet yatmaktadır. Golding’in yarattığı adada kaybolan sadece çocuklar değil, insanlığın insanca yaşaması için ihtiyaç duyduğu bütün değerlerdir. Bu roman bize gösterir ki; her uygarlık, içinde taşıdığı ilkel benlikle yüzleşmedikçe ve önlem almadıkça, insan onuruna yaraşan bir yaşamı bulabilmek için debelenip duracak ve hep bir kurtarıcı bekleyecektir. Gelen gemi de olabilir içlerinden kurtulamadıkları canavar da...
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.