Kitabın başrolü Hasan... Hasan aslında tam olarak "içimizden biri" gibi durmasa da, bir yanıyla size çok tanıdık gelecektir. Hani sokakta yürürken göz göze geldiğimiz ama dikkat etmediğimiz, kendi halinde, biraz gizemli ve tekinsiz insanlar vardır ya; işte Hasan tam da o.
Hasan bir "kaçakçı". Ancak mesele sadece mal kaçırmak değil; o aslında hayattan kaçan bir adam. Zihni öylesine karışık ki... Ne tam köylü kalabilmiş ne de tam şehirli olabilmiş. İki dünya arasında sıkışıp kalmış bir ruh. Bu sıkışmışlık hissi, kitabı okurken sizin de boğazınızda bir düğüm oluşturuyor. Karakterin yalnızlığı o kadar somut ki, elinizi uzatsanız dokunacakmışsınız gibi hissediyorsunuz.
Attilâ İlhan bu kitabı kaleme aldığında henüz çok gençmiş, fakat satırları okurken sanki o sokakları yüzyıllardır adımlıyormuş gibi bir derinlik hissediyorsunuz.
Sinematografik Bir Anlatım: Kitabı okumuyor, adeta izliyorsunuz. Yazarın senarist yönü (Ali Kaptanoğlu takma adıyla yazdığı senaryoları hatırlayalım) burada kendini belli ediyor. Sahne geçişleri ve mekan tasvirleri tam bir film tadında.
Kitabın farklı bakış açıları üzerinden anlatılan hikâyenin Hasan, Yakup, Ayhan, Meryem ve Leon karakterleri çevresinde şekillendiğini görüyoruz. Ara sıra anlatıya 'Sokaktaki Adam' da dahil oluyor ve onun bölümleri eserin en etkileyici kısımlarını oluşturuyor.
Kasvetli ama Büyüleyici: Kitapta daima bir liman havası, gemi düdükleri, loş otel odaları ve dumanlı mekanlar hakim. İnsana sebepsiz bir hüzün yüklüyor ama bu hüzün rahatsız edici değil; aksine tuhaf bir keyif veren, derin bir melankoli.
Açıkça belirtmek isterim ki, eğer "Her şey harika olacak, kahramanımız dünyayı kurtaracak" tarzında bir hikaye arıyorsanız, bu kitap size göre olmayabilir.
Gerçekçilik: Bu eserde "hayat toz pembe değil" mesajı oldukça baskın. Hasan'ın karşı cinsle olan ilişkileri, dostlukları ve o dönemin (1950'ler Türkiye'si) karmaşası son derece çiğ ve gerçekçi bir dille aktarılmış.
Batılılaşma Sancısı: Üzerine çokça konuştuğumuz "Doğulu muyuz, Batılı mıyız?" sorunsalının vücut bulmuş halidir Hasan. Bir yanı modern hayata, lükse özenirken; diğer yanı geleneksel kodlarla çatışıyor. O "olamamışlık" hali okuru derinden etkiliyor.
Sonuç Olarak
Sokaktaki Adam, bitirdiğinizde kapağını kapatıp bir süre uzaklara dalacağınız türden bir eser.
Hasan'a bazen kızıyor, "Neden kendini ateşe atıyorsun?" diye sormak istiyorsunuz. Bazen de ona hak verip, omzuna dokunarak "Geçecek..." demek istiyorsunuz. Ancak geçmiyor işte. "Sokaktaki adam" olmak, kalabalıklar içinde görünmez ve yapayalnız kalmak böyle bir his olmalı . 
Attila İlhan 
Sokaktaki Adam
Attila İlhan Sokaktaki Adam
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.