Kadından Kentler bir öykü kitabı. 16 öykü boyunca 
Murathan Mungan kadınlığın onlarca halini, duygusunu kocaman bir yapboz gibi yüzlerce parçaya bölerek anlatıyor. Resmin bütününe baktığımda benim için hüzün ön planda. Eş olmanın, anne olmanın, ayakları üstünde duran güçlü bir kadın olmanın ne kadar ağır bedelleri olduğunu yeniden hissettim Murathan Mungan ilk defa okudum,kadın karakterler üzerinden yazmada oldukça başarılı bir yazar ve gözlemleme yeteneği de kuvvetli olduğunu düşünüyorum tabiki bir kitapla bunu söylemek doğru değil ama kitaplarını okurken kopuklukve zorlamalar görmedim erkek yazarların çokça düştüğü duruma düşmemiş Murathan Mungan kadın gibi düşünmüş kadın gibi hissetmiş. Kadından Kentler okurken kadınların yalnızlığından sık sık bahsetmiş, bunu tamamen fiziksel anlamıyla yalnızlık olarak düşünmek yanlış olur, daha çok duygusal yalnızlıktan bahsetmiş. Modernleşmenin bireyselleşme ve özgürlüklerle ilgisi öykülerdeki kadın karakterlerin bireyselleşme ve özgürleşmesiyle örtüşmüş.Öykülerde bireyin kendini keşfetmesi ve kadının birey olarak var olması, özellikle kendilerini bütün toplumsal koşulların dışında düşünüp fark ettikleri anlar, kitap boyunca sıkça karşıma çıktı.
Kullandığı dil benim için oldukça güzel ama çok yalın olduğu da söyleyemem
Kadından Kentler kitabında en çok son öyküyü sevdim sanırım “Esenler Otogarı”nda bütün karakterler otogarda aynı anda farklı gündemlerle ve farklı hayatlarla bir arada olması kitabın özeti veya ana fikri gibi geldi bana, modernleşmenin çelişkileri, aynı şekilde ve aynı hızda ilerlemeyişi, çoğulculuğu ve farklılıkları Murathan Mungan ’ın bu karakterleri somut bir hale sokarak hepsini esenler otogarında bir araya getirmiş ; her karakter, her öykü ve her karşılaşma modernliğin başka bir yüzünü temsil etmiş. Böylelikle Türkiye’nin modernleşme sürecinin parçalı ve eşitsiz doğasını görünür kılmış
·
482 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.