İnsanın zekâ, farkındalık ve mutluluk arasındaki ilişkiyi sorgulatan derin bir şaheser…
Charlie akıllı, zeki olmak istiyordu. Zeki olunca her şeyin yoluna gireceğini sanıyordu. Farkındalık ona mutluluk getirecek, zeka iyi insan olmaya yetecek, bilmek her şeyi çözecekti. Bir ameliyat ve uzun gelişim sürecinin sonunda gerçekten akıllı oldu.
Ama zeki olmak ve farkında olmak ona mutluluk getirmek yerine acı getirdi. Çünkü IQ’su yükseldikçe dünyanın nasıl bir yer olduğunu fark etti. Çevresindeki insanların zeki olmalarına rağmen sevgiden yoksun olduklarını gördü.
O zaman anladı ki zeka tek başına beş para etmiyor. İçinde sevgi yoksa, merhamet yoksa hiçbir anlamı yok. Üstelik kendisi farkındayken toplumun aynı farkındalıkta olmadığını görmek daha da acı vericiydi. İnsanların saçmalıklarını
, duyarsızlıklarını görmek onu derinden yaraladı.
O kadar acıttı ki eski haline geri dönmek istedi. Ama bunun da çözüm olmadığını biliyordu. Çünkü cahil olmak da dünya ve insanlık için zararlıydı.
Yaşadıklarından sonra hiçbir şey yapmak istemedi. Ama onun içinde başkalarını düşünmek gibi bir derdi vardı. “Belki düşük IQ’lu insanlara umut olurum” diyerek deneylere devam etti. Fakat yine yapamadı ve eski IQ seviyesine geri döndü.
Sonunda şunu anladı: Tavşan ayağını ve at nalını kaybetmişti; yani motivasyonunu, hayat amacını ve mücadelesini yitirmişti.
Farkındalık üzerine kurulmuş, beni çok düşündüren; çocukluğumdan bilincimin oluşmaya ve dünyayla tanışma serüvenimi hatırlatan muhteşem bir eser. Keyifli okumalar.
·
686 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
