Ian McEwan, kesinlikle favori yazarlarımdan. “Meselesi” olan, anlatmak istediğini hikâyenin içine doğal ve sarsıcı bir şekilde yerleştirebilen gerçek bir anlatı ustası.
Kefaret ise bu ününü fazlasıyla hak eden bir roman. Suç, çocukluk, aşk, savaş ve statü üzerine; ama en çok da gerçek ile hikâye arasındaki kırılgan sınır üzerine.
İnsanlar, çoğunlukla, en büyük zararları kötü oldukları için değil, emin oldukları için verirler. Gerçeği umursamadıkları için, ya da iyi kurgulanmış bir hikâyeye inanmak daha kolay geldiği için.
Ve belki de en sarsıcı olan şu: Hayal gücü çok güçlü bir çocuğun sözüne, gerçeği sorgulamaya üşenen yetişkinlerin kolayca teslim olması.
Çünkü kimi zaman hikâyeler, gerçekten daha inandırıcıdır.
İnsan türünün en büyük yeteneği belki de kendi uydurduğu şeye inanmak. McEwan da bunu yüzümüze çarpıp gidiyor, hiçbir vicdan rahatlatma hizmeti sunmadan.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.