~ Çiçeklenmeler
Bence her kitabın okurda bıraktığı hissiyata göre bir anlamı olur. Bazen bir kitabı arkasındaki kısa özetine bakarak, bazen hakkında aldığımız yorumlara göre, bazen de sadece dış kapağını beğendiğimiz için alırız. Çiçeklenmeler de benim için tam olarak “Aa, dış kapağı ne kadar hoş” diyerek aldığım bir kitaptı. Ancak okurken sanki birinin hayatına gizlice misafir olmuşum gibi hissettim. Büyük olaylar yok belki ama küçük anların içindeki kocaman duygular vardı: suskunluklar, yarım kalan cümleler, söylenememiş sevgiler, bastırılmış kırgınlıklar…
Kısaca kitaptan bahsetmek gerekirse, Melisa Kesmez bu romanda insanın iç dünyasını çok sade ama bir o kadar da derin bir yerden ele alıyor. Karakterler sıradan insanlar: çocukluğuyla hesaplaşanlar, geçmişiyle barışamayanlar, sevgiyi nasıl tutacağını bilemeyenler… Ama tam da bu sıradanlık yüzünden çok gerçekler. Çünkü insan okurken “bu benim” ya da “ben bunu yaşadım” diyebiliyor. İşte tam da bu sebepten, kitapta okura bu duyguları verebilen yazarlara hep gıpta etmişimdir :)
Kitabın en sevdiğim yanı ise şu oldu: Duygular bağırarak değil, usul usul anlatılıyor. Bir bakış, bir sessizlik, bir iç monolog… Her şey çok naif. Çiçeklenme metaforu da tam buraya oturuyor: insanların içindeki kırılganlıklar, zamanla açan yaralar, bazen de umutlar gibi…
Kitabı okurken hüzünlü hissettiğim anlar oldukça fazlaydı ama yine de gönül rahatlığıyla tavsiye edebileceğim bir kitap diyebilirim. Türkan’ı, Orhan’ı ve diğer karakterleri tanıdıkça kitabı daha çok seveceğinize eminim. Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar :)
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez
·
795 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
