Peyami Safa ’nın Sözde Kızlar adlı eseri Türk edebiyatının "Mütareke Dönemi" İstanbul’unu en çarpıcı şekilde yansıtan eserlerinden biridir.
Sözde Kızlar, sadece kayıp bir babanın aranma hikâyesi değildir; arka planda çökmekte olan bir imparatorluğun ve işgal altındaki İstanbul’un ahlaki panoramasını sunar. Peyami Safa, Doğu-Batı çatışmasını daha bu ilk eserlerinde bile ustalıkla işler.
Romanın adındaki "sözde" vurgusu, Batılılaşmayı sadece eğlence, lüks tüketim ve değerlerin hiçe sayılması olarak anlayan bir zümreye yönelik ağır bir eleştiridir.
Anadolu’da bir millet varoluş savaşı verirken, İstanbul’daki belirli bir kesimin bu duruma karşı kayıtsızlığı ve sefahat düşkünlüğü, kitabın temel çatışma noktalarından biridir.
Mebrure: Anadolu’nun temizliğini, iffetini ve milli değerlere bağlılığı simgeler.
Behiç: Köksüzleşmiş, bencil ve ahlaki değerlerden yoksun "alafranga" tipi temsil eder.
Naciye ve Belma: Kimlik karmaşası yaşayan, cemiyet hayatının içinde savrulan "sözde kızlar"dır.
Fahri: Mebrure’nin değerlerini paylaşan, sağduyulu ve olumlu karakteri simgeler.
Kitabı okurken Mebrure’ye karşı ister istemez bir yakınlık hissederken, Behiç’e karşı ciddi bir öfke duyuyorsunuz.
Son olarak,
Sözde Kızlar , bir genç kızın namusunu ve babasını koruma mücadelesi üzerinden, aslında bir milletin kimliğini koruma mücadelesini anlatır. Peyami Safa, "yanlış Batılılaşma"nın insan ruhunda açtığı tahribatı gösterirken, kurtuluşun ancak öz değerlere bağlı kalmakla mümkün olacağını savunur.
Yine çok severek okuduğum bir Peyami Safa eseriydi. Sizlere de tavsiye ederim.
Keyifli okumalar, kitaplarla kalın.
·
186 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.