Cinsel ilişkiler meselesinde komünist ahlak anlayışı, özel mülkiyetin ve ekonomik tahakkümün gölgesini en mahrem alandan dahi silmeyi amaçlar.
Bu perspektif, özellikle Karl Marx ve Friedrich Engels’in aile, mülkiyet ve devlet üzerine geliştirdikleri çözümlemelerle temellenir.
Engels’in 
Ailenin, Özel Mülkiyetin ve Devletin Kökeni adlı eserinde ileri sürdüğü gibi, modern burjuva ailesi ekonomik bağımlılık ilişkileri üzerine kuruludur; evlilik çoğu zaman sevgi değil, mülkiyet ve miras düzeninin devamı için şekillenir.
Komünist etik açısından, sevgi ve yakınlığın alınıp satılması ister açık bir meta değişimi biçiminde olsun ister dolaylı ekonomik bağımlılıklar yoluyla gerçekleşsin insan ilişkilerini metalaştırır.
Metalaşma ise insanı, özne olmaktan çıkarıp değişim değerine indirger. Bu durum yalnızca bireysel düzeyde bir yabancılaşma yaratmaz; aynı zamanda kadın ile erkek arasındaki eşitlik duygusunu aşındırır. Çünkü ekonomik güç asimetrisi, duygusal ve bedensel ilişkileri de hiyerarşik hale getirir.
Vladimir İlyiç Lenin ve 
Aleksandra Kollontai gibi devrimci düşünürler, cinsel özgürlüğü savunurken bunun “sorumluluktan arınmış bir serbestlik” anlamına gelmediğini özellikle vurgulamışlardır. Kollontai’ye göre yeni toplumda aşk, iki özgür ve eşit bireyin dayanışma temelinde kurduğu bir bağ olmalıdır; ekonomik zorunluluklardan ya da toplumsal baskılardan doğan bir bağımlılık değil.
Bu çerçevede komünist ahlak, cinselliği ne bastırılması gereken bir günah olarak görür ne de piyasanın serbest dolaşımına terk edilecek bir tüketim alanı olarak kabul eder.
Amaç, ilişkilerin maddi çıkar bağlarından arındırılarak karşılıklı saygı, eşitlik ve kolektif sorumluluk zemininde yeniden kurulmasıdır. Çünkü ekonomik tahakkümün gölgesi altında şekillenen her yakınlık, eninde sonunda dayanışmanın zeminini zayıflatır; eşitlik ilkesini içten içe kemirir.
Dolayısıyla burada savunulan şey, yalnızca bir cinsel özgürlük değil; aynı zamanda ekonomik bağımsızlıkla güvence altına alınmış, eşitler arası bir sevgi anlayışıdır....
Ailenin, Özel Mülkiyetin ve Devletin Kökeni adlı eserinde ileri sürdüğü gibi, modern burjuva ailesi ekonomik bağımlılık ilişkileri üzerine kuruludur; evlilik çoğu zaman sevgi değil, mülkiyet ve miras düzeninin devamı için şekillenir.
Komünist etik açısından, sevgi ve yakınlığın alınıp satılması ister açık bir meta değişimi biçiminde olsun ister dolaylı ekonomik bağımlılıklar yoluyla gerçekleşsin insan ilişkilerini metalaştırır.
Metalaşma ise insanı, özne olmaktan çıkarıp değişim değerine indirger. Bu durum yalnızca bireysel düzeyde bir yabancılaşma yaratmaz; aynı zamanda kadın ile erkek arasındaki eşitlik duygusunu aşındırır. Çünkü ekonomik güç asimetrisi, duygusal ve bedensel ilişkileri de hiyerarşik hale getirir.
Vladimir İlyiç Lenin ve Aleksandra Kollontai gibi devrimci düşünürler, cinsel özgürlüğü savunurken bunun “sorumluluktan arınmış bir serbestlik” anlamına gelmediğini özellikle vurgulamışlardır. Kollontai’ye göre yeni toplumda aşk, iki özgür ve eşit bireyin dayanışma temelinde kurduğu bir bağ olmalıdır; ekonomik zorunluluklardan ya da toplumsal baskılardan doğan bir bağımlılık değil.
Bu çerçevede komünist ahlak, cinselliği ne bastırılması gereken bir günah olarak görür ne de piyasanın serbest dolaşımına terk edilecek bir tüketim alanı olarak kabul eder.
Amaç, ilişkilerin maddi çıkar bağlarından arındırılarak karşılıklı saygı, eşitlik ve kolektif sorumluluk zemininde yeniden kurulmasıdır. Çünkü ekonomik tahakkümün gölgesi altında şekillenen her yakınlık, eninde sonunda dayanışmanın zeminini zayıflatır; eşitlik ilkesini içten içe kemirir.
Dolayısıyla burada savunulan şey, yalnızca bir cinsel özgürlük değil; aynı zamanda ekonomik bağımsızlıkla güvence altına alınmış, eşitler arası bir sevgi anlayışıdır....·
74 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.