"KARDEŞİMİN HİKÂYESİ"
"Zaten insanın kaderini bilmesinden daha korkunç ne olabilir? Herkes öleceği günü saati bilseydi, geriye sayım ne kadar zor olurdu, düşünsenize, geçen her dakikayı bir tabut çivisi gibi algılamaz mıydık? Açıkça yanıt vermek bile insanı ürkütüyor, değil mi? Hele genç ölümler için."
Kimi hikâyenin neresinde olduğunu, kimi de bir hikâyesinin olduğunu bilmiyor.
Ne kadar da derin bir cümle. İnsanın kendi hayatına dönüp baktığında belki de en çok sorguladığı şey bu: Ben hikâyemin neresindeyim? Yoksa daha başında mıyım? Yoksa hikâyemin en karmaşık bölümünde kaybolmuş, çıkışı mı arıyorum?
Bazı kitaplar vardır, okurken içimizde bir yerlerde biriken tortuları harekete geçirir. Satırlar arasında kendi yansımamızı görür, karakterlerde kendi duygularımızı tanırız. Bu kitap da benim için öyle oldu. Her cümlesinde hayatın izini, her satırında gerçekliğin tokadını hissettim.
Bir kitabı sırf son on sayfası için okur musunuz?
"Önce bir cinayetle başlıyor kitap, daha sonra bambaşka bir aşk hikâyesi anlatılıyor. Sonu ise bir mahkeme tutanağıyla bitiyor."
Bir kitap düşünün; elinize aldığınızda sizi bir cinayetle sarsıyor, sonra usulca bir aşk hikâyesinin kollarına bırakıyor ve finale doğru öyle bir sürpriz yapıyor ki sayfaları çevirirken içinizden sadece "yok artık, yoooook artık" diye mırıldanıyorsunuz.
Aslında yazar bize baştan söylüyor neyle karşılaşacağımızı. Bir cinayet... Ama sonra anlatılan o kadar farklı bir şey ki, baştaki o keskin başlangıcı neredeyse unutuyoruz. Hayatın içinden, sıradan gibi görünen ama her biri ayrı bir derinlik taşıyan karakterler, ilişkiler, hesaplaşmalar...
Yazar, elimizden tutup bizi öyle bir yolculuğa çıkarıyor ki, nerede olduğumuzu, nasıl bu kadar içine çekildiğimizi anlamıyoruz. Ta ki sona gelene kadar.
Sakin bir balıkçı köyünde genç bir kadının cinayete kurban gitmesiyle başlar her şey.
Bir cinayet... Ama aslında her şeyin başlangıcı. Dünyadan elini eteğini çekmiş emekli bir inşaat mühendisi. Genç, güzel ve meraklı bir gazeteci kız. Ve onları bir araya getiren bir cinayet. İşte bu tanışma, kurguyla gerçeğin iç içe geçtiği, duyguların en karanlık köşelerine yolculuk yaptığımız bir hikâyenin kapılarını aralıyor.
Binbir Gece Masalları'nı bilirsiniz. Şehrazad, ölmemek için hikâyeler anlatır gece boyunca. Her sabah yeni bir merakla bekler hükümdar, her gece yeni bir hikâyeyle başlar. Peki ya bugün? Ya Şehrazad erkek olsaydı? Ya bir cinayet soruşturması, bir kadın gazeteciyle emekli bir mühendisi bir araya getirseydi ve mühendis, tıpkı Şehrazad gibi, anlattığı hikâyelerle genç kadını kendine bağlasaydı?
Kitabı okurken kendimizi bir anlatı labirentinde buluyoruz. Emekli mühendisin anlattığı her hikâye, aslında bir başka hikâyenin kapısını aralıyor. Kimi zaman bir aşk, kimi zaman bir ihanet, kimi zaman da insan ruhunun en kuytu köşelerinde saklanan karanlık duygular...
Zaman zaman hikâyenin akışı öyle durağanlaşıyor ki, "Acaba nereye gidiyor bu?" diye düşünmeden edemiyoruz.
Kitap, okurunu yalnızca bir cinayetin izinde dolaştırmıyor; insan olmanın ağırlığını, travmanın sessiz yıkıcılığını ve duyguların yokluğunda yaşamın neye dönüştüğünü sorgulatıyor.
Romanın merkezinde yer alan kavramlardan biri de tam burada karşımıza çıkıyor: Blunted Affect — yani duygusal donukluk.
Bu durum, kişinin günlük hayatına fiziksel olarak devam etmesine rağmen duygusal olarak hiçbir şey hissetmemesi anlamına gelir. Ne öfke, ne korku, ne heyecan, ne de haz… Hayat düz bir çizgiye dönüşür. Var olmakla yok olmak arasında bir yerde kalmak gibi.
Düşünsenize, biri size zarar veriyor ama içinizde en ufak bir tepki doğmuyor. Acı bile hissetmiyorsunuz. Tepkisizlik bir savunma değil; bir boşluk.
İnsanı en çok sarsan da bu değil mi zaten? Acı çekmek değil, hiçbir şey hissedememek.
Yazarın hayat tecrübesiyle yoğrulmuş cümleleri öyle sahici, öyle dokunaklı ki... Okurken içimizde bir şeylerin kıpırdandığını, belki de uzun zamandır susturduğumuz seslerin yeniden yankılandığını duyuyoruz. Kurgu öyle muazzam ki sayfalar akıp giderken farkında bile olmadan kendimizi hikâyenin tam ortasında buluyoruz.
Belki de en çok şunu düşündürüyor:
Duygularımızı kaybetmektense, acıyla yaşamayı seçmek daha insancıl olabilir mi?
Ama benim hikâyem devam ediyor. Ve belki de kitabın bana en çok hissettirdiği şey bu oldu: Kendi hikâyemin henüz bitmediği, hala yazılmamış sayfalar olduğu, hala mürekkebin ıslak durduğu...
Hayatın içinden süzülüp gelmiş, tecrübenin ağırlığını taşıyan, her cümlesi ayrı bir güzellik barındıran bu eseri mutlaka okumalısınız. Çünkü belki de siz de kendi hikâyenizin bir yerinde, bu satırlar arasında kendinizi bulacaksınız.
Unutmayalım: Herkesin bir hikâyesi vardır. Önemli olan, o hikâyenin neresinde olduğumuzu keşfetmek.
Siz de bir balıkçı köyünde başlayan bir cinayetin peşinden gitmeye, anlatılan hikâyelerle birlikte insan ruhunun derinliklerine yolculuk yapmaya hazırsanız, bu kitap tam size göre.
Kitapla Kalın.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.