Uzun zamandır kitaplığımda duruyordu. Elif “okuyalım” deyince “hadi” dedim ama açıkçası pek zevk aldığım da söylenemez. Sanırım yaş arttıkça daha farklı şeyler arıyor insan.
Kitap, geçirdiği korkunç bir iş kazası sonrası hem kolunu hem de hayatının düzenini kaybeden Edgar Freemantle’ın hikâyesini anlatıyor. Doktorunun tavsiyesiyle iyileşme sürecini hızlandırmak için Florida açıklarında, Duma Key adlı ıssız bir adaya taşınıyor. Orada resim yapmaya başlıyor ama yaptığı tablolar sadece birer sanat eseri değil. Sanki ada, geçmişten gelen karanlık bir şeyi onun fırçasıyla dışarı çıkarıyor. Edgar çizdikçe bazı şeyler gerçekleşiyor, bazı sırlar yüzeye çıkıyor ve adanın eski trajedileriyle bugünü iç içe geçmeye başlıyor.
King’in atmosfer kurma gücüne diyecek yok; ada, deniz, rüzgâr ve o tekinsiz yalnızlık hissi gerçekten çok iyi yansıtılmış. Özellikle sanat, travma ve hafıza üzerinden ilerleyen psikolojik arka plan yer yer etkileyici. Fakat benim için hikâye fazlasıyla uzatılmıştı. Tempo bir türlü istediğim noktaya gelmedi, gerilim hep biraz geride kaldı.
Açık söylemek gerekirse King’in Göz, Yeşil Yol ve Kemik Torbası gibi eserlerinin çok altında kaldı benim için. Onlarda hissettiğim o yoğun duygu ve çarpıcılık burada yoktu. Kötü mü? Değil. Ama beklentim yüksekti, belki de sorun tam olarak buydu.
Benim için biraz fazla uzun, biraz fazla ağır ilerleyen bir hikâye oldu. Yine de King’in daha sakin, daha olgun dönemini merak edenler için farklı bir deneyim olabilir.
Elif Acar artık başka maceralara
Elif Acar artık başka maceralara
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.