Milan Kundera ile ilk tanışmam 17 yaşımdaydı. Gülüşün ve Unutuşun Kitabı’nı okuduğumda büyülenmiş, üniversite yıllarımda çevrilen pek çok kitabını peş peşe okumuştum. Aradan uzun yıllar geçti. Bugün Ölümsüzlük’ü ikinci kez bitirdim ve yine aynı hayranlıkla kapattım.
Kundera’nın romanlarında en sevdiğim şey, hikâyeyi anlatıp kenara çekilen bir yazar olmaması. Tam tersine düşüncelerini metne dahil ediyor; karakterlerden yola çıkıp hayat, tarih, hafıza ve insan doğası üzerine düşünmeye başlıyor. Roman bir anda felsefi bir sohbet alanına dönüşüyor.
Bir yandan da şuna şaşırdım: 17 yaşındaki halim bu metinlerden nasıl bu kadar zevk almıştı? O yaşta çoğu kişi romantik dramlarla meşgulken benim Kundera okuyor olmam şimdi bana hem tuhaf hem de hoş geliyor.
Bazı yazarlar yıllar sonra yeniden okunduğunda sönükleşir. Kundera ise tam tersine, zaman geçtikçe daha da derinleşiyor.
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.