Simyacı: Herkesin Yolculuğu Benim Hikayem mi?Edebiyat
Sonunda o meşhur Simyacı’yı bitirdim. Kitapla ilgili hislerim biraz karışık ama kesinlikle okuduğuma memnunum. Öncelikle şunu söylemeliyim; Coelho’nun dili gerçekten çok akıcı. Su gibi akıp gidiyor, insanı yormuyor. Santiago’nun peşine takılıp Endülüs’ten piramitlere kadar gitmek keyifli bir maceraydı.
Ancak dürüst olmam gerekirse; herkesin bu kitapta kendini bulduğunu söylemesine rağmen, ben kendimi bu hikayede pek bulamadım. Kitap her ne kadar "Kişisel Menkıbe"den ve insanın kendi yolunu çizmesinden bahsetse de, Santiago’nun dünyasıyla benim dünyam pek örtüşmedi. Belki de karakterle o derin bağı kuramadım, bilmiyorum.
Yine de Heybemde Kalanlar Var...
Kendimi hikayeye tam ait hissetmesem de, kitabın içindeki nasihatler ve alıntılar gerçekten etkileyiciydi. Bazı satırların altını çizerken "Evet, tam da bu!" dediğim anlar oldu. Özellikle şu birkaç nokta zihnime kazındı:
Korku Üzerine: "Yüreğine, acı korkusunun, acının kendisinden daha kötü bir şey olduğunu söyle."
İşaretler: Evrenin bizimle konuşma şekli ve o işaretleri takip etme fikri masalsı olsa da çok umut vericiydi.
Süreç: Mutluluğun bazen varılan noktada değil, yolda olduğunu hatırlatması güzel bir dokunuştu.
Sonuç olarak; Simyacı benim için başucu kitabı olmaz belki ama içinde barındırdığı felsefeyle, verdiği o nahif yaşam dersleriyle okunmayı kesinlikle hak eden bir eser. Kendimi içinde bulmasam da, başkasının rüyasına misafir olmak güzeldi.
·
1 +1'leme
·180 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.