GölgelerEdebiyat
“Gölgeler”, insanın dış dünyasından çok iç dünyasında dolaşan bir roman. Okurken büyük olayların peşinden koşmaktan ziyade, insanın kendi geçmişiyle ve içindeki sessiz düşüncelerle karşılaşmasını izliyoruz. Livaneli burada sanki okuyucunun elinden tutup onu yavaşça kendi hafızasının koridorlarına götürüyor.
Romanın en güzel taraflarından biri, insana yargılayıcı değil anlayışlı bir yerden bakması. Karakterler kusurlarıyla, çelişkileriyle ve kırılganlıklarıyla var. Bu yüzden onları okurken bazen bir yabancıyı değil, kendimizden bir parçayı görüyormuş gibi hissediyoruz. Kitabın dili de oldukça sade ve sıcak; okuru zorlayan değil, düşünmeye davet eden bir anlatım var.
“Gölgeler” aslında bize şunu hatırlatıyor: İnsan geçmişinden tamamen kopamaz. Yaşadığımız anların, hatıraların ve duyguların gölgeleri hep bizimle yürür. Ama bu gölgeler yalnızca karanlık değildir; aynı zamanda bizi biz yapan şeylerdir.
Bu yüzden romanı bitirdiğinizde büyük bir gürültü değil, insanın içine yerleşen sessiz bir düşünce kalıyor. Belki de Livaneli’nin yapmak istediği tam olarak bu: Okurun kalbinde küçük ama kalıcı bir yankı bırakmak.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.