Potansiyel'in Berbat Edilişi
Maral Atmaca 'nın sanırım ikinci kitabıymış. İlk kitabı olan 
Yaralasar - 1 hiç ilgimi çekmemişti ama bu kitabın konusunu duyduğumda ilgimi çekti. Ama tekrar bir Wattpad klasiğine güvenmemem gerektiğini anlamış oldum.
Kitabın Konusu: Amerika'da idam mahkûmlarının idam günlerine kadar kalabildiği ve orada vakti gelince iğne ile uyutulduğu Ötanazi Okulu isimli bir kuruluş var. Okulda her şey serbest denebilir. Mahkûmlar ölene kadar yaşıyor yani hayatı içeride. Okuldaki gruplaşmalar olsun, suçlara göre ayrılmalar olsun güzel fikirlerdi. Gel gelelim kitabımızın distopyadan ayrılıp Wattpad'e geçiş yaptığı kısımlara.
Ana karakterimizin adı Yeşil Green (:DD). Kendisi ABD'nin enerji bakanının gayrimeşru kızı. Babası yıllar önce Türkiye'de bir kadınla beraber olmuş, sonra da kadın hamile kalınca bırakıp gitmiş. Yeşil'in çok zor hayatı olduğunu falan okuyoruz. Burada Maral Atmaca'nın kalemini travmalar, acılar konusunda Aslı Arslan'dan daha çok beğendiğimi söylemeliyim. Abartmadan ve akışa uygun şekilde Yeşil'in geçmişi bize aktarılıyor. Yeşil'in kalbi de çok değerli bu arada. İçinde ne taşıdığı bize 3 kitap boyunca söylenmiyor; ben de spoiler vermeyeyim, şimdi aşağıda söylerim. Ama ABD hükümeti bile Yeşil'in kalbini istiyor. Yeşil kalpten sorunlu ayrıca 1, bilemedin 2 yılı falan kalmış; öldü ölecek. Babası olacak adam da bu garibimi Ötanazi Okulu'nda saklıyor.
Ana erkek karakterimizin adı ise Drew Marshall, namıdiğer Gölge. Kendisi ABD'nin en meşhur seri katili ama neredeyse trilyon dolarlık teknoloji şirketlerine sahip Amerika kendisini bulamıyor, hatta ondan korkuyor. Yeşil'imizin babası olan enerji bakanı (inanın adını hatırlamıyorum) Drew'a ulaşıyor ve "Git benim kızımın kalbini bana getir." diyor. Bu da kabul edip kızı araştırmaya başlıyor ve Ötanazi Okulu'nda ikamet ettiğini öğreniyor.
Spoiler vermeden ana konu bu şekilde. Gelelim hayal kırıklığı olan yerlere. Buradan itibaren SPOILER olabilir.
1: Drew gibi bir seri katilin Yeşil'e ilk görüşte ilgi duyması ve yalvarmalarını kabul ettiği ilk insan yapması. Yani biraz klişe olmamış mı? İkisi arasında ciddi bir gerilim görmek isterdim. Ama bu kitabı küçük yaştaki kızların okuduğunu düşünürsek...
2: Katil güzellemesi kitapta çok fazla. Mesela Yeşil, Drew'a korktuğu anlarda "Uzak dur benden katil!" şeklinde hitap ediyor. Yazar bu anları öyle bir yazmış ki ben bile kendimi Drew'a üzülüp Yeşil'i haksız ilan ederken buldum. Halbuki bu adam katil. İkilinin destansı bir aşk yaşaması bile ütopikti.
3: Yeşil'in çocuksu tavırları beni benden aldı. O kadar acılar yaşamış, oradan oraya sürüklenmiş bir kadının Yeşil kadar çocuksu, yardıma muhtaç, güçsüz olmasının imkânı yok. Acı insanı güçlendirir.
4: Final tatmin edici değildi. Drew veya Yeşil'in ölmesini isterdim. Bu kadar distopik bir evrende ciddi ciddi evli mutlu çocuklu bir son yazılmış. Sanırım orijinal son kötü bitiyormuş ancak yazar o dönem bir hastalık geçirdiğinden finali değiştirmiş. Kendisine geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum. Maral Atmaca Ama yine de ikisinden birinin öldüğü bir evren isterdim. Ki bence Drew ölmeliydi, orijinal sonda da böyleymiş zaten.
5: Aslında bu hayal kırıklığı değil ama Jane Austen'ın 
Akıl ve Tutku romanından bazı esinlenmeler hissettim. Chloe ve Vanessa kardeşler bana Elinor ve Marianne kardeşleri hatırlattı. Psikolojileri elbette Jane Austen kadar iyi işlenememiş olsa da bu beğendiğim bir noktaydı.
Kısaca berbat diyemem ama güzel bir potansiyel boşa harcanmış diyebilirim. Küçük yaşta bir kitlesi olmasına rağmen bu kadar katil güzellemesi yapmasaymış daha iyi olabilirmiş. 16+ için daha uygun çerezlik bir kitap. Hoş 4 kitap ama olsun...
Maral Atmaca 'nın sanırım ikinci kitabıymış. İlk kitabı olan Yaralasar - 1 hiç ilgimi çekmemişti ama bu kitabın konusunu duyduğumda ilgimi çekti. Ama tekrar bir Wattpad klasiğine güvenmemem gerektiğini anlamış oldum.
Kitabın Konusu: Amerika'da idam mahkûmlarının idam günlerine kadar kalabildiği ve orada vakti gelince iğne ile uyutulduğu Ötanazi Okulu isimli bir kuruluş var. Okulda her şey serbest denebilir. Mahkûmlar ölene kadar yaşıyor yani hayatı içeride. Okuldaki gruplaşmalar olsun, suçlara göre ayrılmalar olsun güzel fikirlerdi. Gel gelelim kitabımızın distopyadan ayrılıp Wattpad'e geçiş yaptığı kısımlara.
Ana karakterimizin adı Yeşil Green (:DD). Kendisi ABD'nin enerji bakanının gayrimeşru kızı. Babası yıllar önce Türkiye'de bir kadınla beraber olmuş, sonra da kadın hamile kalınca bırakıp gitmiş. Yeşil'in çok zor hayatı olduğunu falan okuyoruz. Burada Maral Atmaca'nın kalemini travmalar, acılar konusunda Aslı Arslan'dan daha çok beğendiğimi söylemeliyim. Abartmadan ve akışa uygun şekilde Yeşil'in geçmişi bize aktarılıyor. Yeşil'in kalbi de çok değerli bu arada. İçinde ne taşıdığı bize 3 kitap boyunca söylenmiyor; ben de spoiler vermeyeyim, şimdi aşağıda söylerim. Ama ABD hükümeti bile Yeşil'in kalbini istiyor. Yeşil kalpten sorunlu ayrıca 1, bilemedin 2 yılı falan kalmış; öldü ölecek. Babası olacak adam da bu garibimi Ötanazi Okulu'nda saklıyor.
Ana erkek karakterimizin adı ise Drew Marshall, namıdiğer Gölge. Kendisi ABD'nin en meşhur seri katili ama neredeyse trilyon dolarlık teknoloji şirketlerine sahip Amerika kendisini bulamıyor, hatta ondan korkuyor. Yeşil'imizin babası olan enerji bakanı (inanın adını hatırlamıyorum) Drew'a ulaşıyor ve "Git benim kızımın kalbini bana getir." diyor. Bu da kabul edip kızı araştırmaya başlıyor ve Ötanazi Okulu'nda ikamet ettiğini öğreniyor.
Spoiler vermeden ana konu bu şekilde. Gelelim hayal kırıklığı olan yerlere. Buradan itibaren SPOILER olabilir.
1: Drew gibi bir seri katilin Yeşil'e ilk görüşte ilgi duyması ve yalvarmalarını kabul ettiği ilk insan yapması. Yani biraz klişe olmamış mı? İkisi arasında ciddi bir gerilim görmek isterdim. Ama bu kitabı küçük yaştaki kızların okuduğunu düşünürsek...
2: Katil güzellemesi kitapta çok fazla. Mesela Yeşil, Drew'a korktuğu anlarda "Uzak dur benden katil!" şeklinde hitap ediyor. Yazar bu anları öyle bir yazmış ki ben bile kendimi Drew'a üzülüp Yeşil'i haksız ilan ederken buldum. Halbuki bu adam katil. İkilinin destansı bir aşk yaşaması bile ütopikti.
3: Yeşil'in çocuksu tavırları beni benden aldı. O kadar acılar yaşamış, oradan oraya sürüklenmiş bir kadının Yeşil kadar çocuksu, yardıma muhtaç, güçsüz olmasının imkânı yok. Acı insanı güçlendirir.
4: Final tatmin edici değildi. Drew veya Yeşil'in ölmesini isterdim. Bu kadar distopik bir evrende ciddi ciddi evli mutlu çocuklu bir son yazılmış. Sanırım orijinal son kötü bitiyormuş ancak yazar o dönem bir hastalık geçirdiğinden finali değiştirmiş. Kendisine geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum. Maral Atmaca Ama yine de ikisinden birinin öldüğü bir evren isterdim. Ki bence Drew ölmeliydi, orijinal sonda da böyleymiş zaten.
5: Aslında bu hayal kırıklığı değil ama Jane Austen'ın Akıl ve Tutku romanından bazı esinlenmeler hissettim. Chloe ve Vanessa kardeşler bana Elinor ve Marianne kardeşleri hatırlattı. Psikolojileri elbette Jane Austen kadar iyi işlenememiş olsa da bu beğendiğim bir noktaydı.
Kısaca berbat diyemem ama güzel bir potansiyel boşa harcanmış diyebilirim. Küçük yaşta bir kitlesi olmasına rağmen bu kadar katil güzellemesi yapmasaymış daha iyi olabilirmiş. 16+ için daha uygun çerezlik bir kitap. Hoş 4 kitap ama olsun...·
77 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.