Bu inceleme ağır dozda spoiler içerir.
Bir hayvanın gözünden dünyayı görmek bazen insanı kendisiyle yüzleştirir.
Jack London’ın Beyaz Diş’i benim için sadece bir kurt-köpek hikâyesi olmadı. Bu roman, insanın ne kadar yıkıcı olabileceğini ama aynı zamanda ne kadar dönüştürücü olabileceğini anlatan bir hikâye.
Beyaz Diş doğası gereği vahşi değildi. O sadece hayatta kalmaya çalışan bir canlıydı. Onu saldırgan, korkulu ve acımasız yapan şey doğa değil; insanların ona öğrettikleriydi. Şiddet gördü, kullanıldı, dövüştürüldü. Bir noktadan sonra artık sadece savaşmayı bilen bir canlıya dönüştü.
Ama sonra hayatına sevgi girdi.
Bir insanın sabrı, şefkati ve korkusuz yaklaşımı Beyaz Diş’in içindeki kapalı kapıları tekrar araladı. Bu yüzden bu kitap aslında bir kurdun evcilleşmesinden çok daha fazlasını anlatıyor:
Şiddetin öğrenildiği gibi sevginin de öğrenilebileceğini.
Kitabın sonunda beni en çok etkileyen şey yavrular oldu. Çünkü o yavrular bize şunu söylüyor:
Geçmişte yaşanan zulüm, geleceğin kaderi olmak zorunda değil.
Ama kitabı kapattığımda içimde sadece huzur yoktu. Çünkü yaşadığımız dünyada hâlâ çok fazla Beyaz Diş var.
Ben İstanbul’da büyüdüm. Bu şehirde kediler ve köpekler sokakların doğal bir parçasıydı. İnsanlarla aynı kaldırımları paylaşan, dükkân önlerinde uyuyan, mahallelerin sessiz sakinleri olan canlılardı.
Bugün ise sokak hayvanlarının yaşadığı zorlukları görmek insanın kalbini gerçekten sıkıştırıyor. Barınakların durumu, sokaktaki hayvanların güvenliği, insanların onlara bakışı… Bazen insanı umutsuzluğa sürükleyen görüntülerle karşılaşıyoruz.
Belki de bu yüzden Beyaz Diş’in hikâyesi bugün daha da anlamlı geliyor.
Çünkü bu kitap bize şunu hatırlatıyor:
Bir canlıyı vahşileştiren şey çoğu zaman doğa değil, insanın davranışlarıdır.
Ama aynı insan, isterse o döngüyü kırabilir.
Belki hepimiz Weedon Scott gibi olamayız.
Ama en azından şunu yapabiliriz: korkuyla değil, merhametle bakmayı seçebiliriz.
Çünkü bazen bir canlının kaderi, ona yaklaşan tek bir insanın kalbine bağlıdır.
Ve ben hâlâ şuna inanmak istiyorum:
Her şey sevgiyle doğru yönünü bulabilir.
·
84 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Beyaz Diş'i okuduğumda 11 yaşındaydım. Esrarlı Ada ve Beyaz Dişi hâlâ dönüp dönüp okurum. "Çünkü bazen bir canlının kaderi, ona yaklaşan tek bir insanın kalbine bağlıdır." cümlenize bayıldım.
Ben de marin eden’in etkisinden hiç çıkamıyordum beyaz diş de ekelndi şimdi. Teşekkür ederim.