Nermin Yıldırım ’ın 
Dokunmadan eseri benim yazarla tanışma kitabım oldu; fakat kalemi kesinlikle yeni yazarlarla tanışma sürecimde onu en üst sıralara yerleştirdi. Yazar, bir insanın kırılganlığını, geçmişinden taşıdığı yaraları ve zamanla kabuğunu kırma sürecini son derece etkileyici bir şekilde anlatmış. Okurken bazı yerlerde gülümsedim, bazı yerlerde ise içimi hüzün kapladı. Günlük hayatımızda yüzlerce insanın yanından geçip gidiyoruz; fakat her birinin içinde taşıdığı görünmez yükleri, travmaları ya da kırgınlıkları çoğu zaman fark etmiyoruz. Roman da tam olarak bu görünmeyen duygusal ağırlıkları hatırlatıyor insana.
Hikâyenin merkezindeki Adalet karakteri üzerinden yalnızlık, sevmekten ve sevilmekten duyulan çekince, aile bağlarının yarattığı izler gibi temalar anlatılıyor. Ancak bunlar doğrudan değil; adeta bir sisin içinden yavaş yavaş belirir gibi veriliyor. Sayfalar ilerledikçe geçmişe dair anılar ortaya çıkıyor ve bu sis perdesi yavaş yavaş aralanıyor. Hatta bazen sanki dağılan sis değil de okurun kendi iç dünyasıymış gibi bir his oluşuyor.
Romanda bazı detaylar özellikle aklımda kaldı. Hülya ile ilgili ortaya çıkan gerçekler ilerledikçe beni hem şaşırttı hem de üzdü. Adalet’in defteri ve sonunda o deftere eklenecek nitelikte yaşanan olay ise gerçekten beklemediğim bir etki yarattı. Sadi Seber karakterinin varlığı ise Adalet’le birlikte benim de içimi ısıttı diyebilirim. Yazarın dili son derece akıcı; ama aynı zamanda güçlü ve çarpıcı. Pek çok cümlede kendimden bir parça buldum ve sayfaların altını çizme isteği duydum.
Romanın en çarpıcı yönlerinden biri de beklenmedik kırılma noktalarıydı. Özellikle Mahsun’la ilgili bölümler benim için tam anlamıyla ters köşe etkisi yarattı. Dokunmadan hızlı okunan bir kitap gibi görünse de duygusal yoğunluğu nedeniyle kolay sindirilen bir roman değil. Kitabı bitirdikten sonra bile zihnim hâlâ son sayfalarda takılı kaldı; bazı hikâyeler gerçekten okurla uzun süre yaşamaya devam ediyor.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.