·404 syf.··Beğendi
···Okunma: 17 Mart 2026 19:46 Kazananı olmayan lanet şey Savaş!!!
Annesine "baba" ne demek diye soran bir çocuğun duygularını anlayabilir misiniz?
Anestezi olmadığı için cephede uyuşturmadan testere ile bacağı kesilirken sesini çıkaramayan birinin acısını?
Hiç yaşamadan yaşlanan binlerce insanı?
Daha genç kız bile olmadan cepheye giden gencecik kızların aç sefil gösterdiği mücadeleyi?
Hamileyken eşi cepheye gittiği için bebeğini aldırıp kendi de savaşa katılan bir anneyi?
....
Bu liste o kadar uzar ki .
400 sayfa belki de 4000 sayfa kadar ağır geliyor okurken .
2015 de Nobel Edebiyat Ödülünü almış Svetlana Aleksiyeviç in ilk eseri bu kitap.
İkinci dünya savaşında cepheye gitmiş kadınların gözünden , onların tecrübeleriyle yazılmış acı hikayeler.
Kurgu olmasını çok isterdim.
Dünya'nın bir yerinde insanların bu acıları yaşadığını daha da kötüsü hâlâ başka yerlerde yaşıyor olduğunu bilmek o kadar can acıtıcı ki.
Ama bunların bir şekilde aktarılması, kalması lazım diyerek yazmış bu kitabı yazar.
Çığlığını duyurmak istemiş.
"Savaştan sonra yaşayanlar öyle mutlu insanlar olacaklar ki! Öyle mutlu, öyle güzel bir hayat başlayacak ki. Bunca acıyı çektikten sonra insanlar birbirlerine merhamet edecek. Birbirlerini sevecek. Başka türlü insanlar olacak" derken zaman geçiyor ve acı gerçekle yüzleşiyor hayatta kalıp cepheden dönebilenler.
İnsanlar eskisi gibi birbirlerinden nefret ediyor. Yine öldürüyorlar. Benim akıl sır erdiremediğim de bu... Kim peki bunlar? Biziz...Biz...
Yüreği okumaya dayanabilen herkese iyi okumalar (keyifli okumalar dileyemiyorum çünkü keyfiniz epey kaçacak bu kitabı okurken )
Kolay gelsin