Kızıl Elma & Oğulla Buluşma: İki Mahzun ÖyküEdebiyat
Cengiz Aytmatov, kıymeti bilinmeyen yazarlarımızdan en büyüğü belki de. Modern ile geleneği, yeni ile eskiyi, İslâm ile şamanizmi bu denli iç içe geçirebilmeyi başaran nadide isimlerden. Gogol ya da Turgenyev deyince hevesli olanlar Aytmayov deyince dudağını büküyor. Oysa kanımca Aytmayov ikisini de "palto"sunun cebinden çıkarır.
Kitapta iki öykümüz var. Kızıl Elma ve Oğulla Buluşma. Bunları kısaca anlatmak isterim. Kızıl Elma'da eşinden boşanacak olan İseabek, kızıyla birlikte kıra gidiyor. Güya burada kızına annesiyle ayrılacaklarını anlatacak. Anlatamıyor tabii de, asıl mesela şu; kızı kocaman ve çok güzel bir kızıl elma buluyor. İseabek de bir anısını hatırlıyor. Gençken ve okulda okurken kütüphanede çok zeki ve güzel bir hanımı görüyor. Hanım buna pas vermiyor ama o aklında kuruyor. Arkadaşlarla gene yıllar sonra kızıyla gelecek olduğu kıra gidiyor, burada çok güzel bir elma buluyor gene kızının bulduğu gibi. Aklına bunu genç hanıma vermek geliyor. Kütüphanede gene aynı saatte masaya oturuyor. Kız da geliyor. Sonra çıkış saatinde dışarıya çıkıyor, kızı bekliyor. Elmayı kıza veriyor, kız bunu tersliyor. İseabek daha sonra da aşık oluyor ama bu kıza duyduğu hisleri hiçbirine duymuyor.
Oğulla Buluşma'da ise bir ihtiyar var. Oğlu savaşta ölmüş. Aradan yirmi küsur sene geçmiş. Bir gün diyor ki ben oğlumun öğretmenlik yaptığı yere gideceğim. Eşi de, ikinci eşi olur kendisi zira ilki vefat etmiş; sen dellendin herhalde bey, diyor. Oğlun öldü ya, diyor. Bu inat ediyor, ben de biliyorum öldüğünü amma gönlüm rahat etmiyor; diyor. Atına atlıyor, dağ yoluna gidiyor. Burada kırlangıçları görüyor. Bunu efkâr basıyor. Bu da önceki İseabek gibi geçmişi hatırlıyor. Oğlu kendi bilerek askere gitmek istiyor. Savaş zamanı zaten, buna diyorlar ki "Bey amca senin oğul cepheye gidiyor git vedalaş!". Bu da atına atlıyor, tren garına gidiyor. Burada kızları da var. Diyorlar ki; baba kardeşimiz daha küçük, komutana de de onu almasınlar. Baba da hem oğlunun gururu incinmesin, hem de elâleme rezil olmamak için istemiyor. Kızlar diretiyor, bu yok diyor. Sonra kızlar, senin gibi babamız yok deyip küsüyor. Tren hareket ediyor. Baba atına atlıyor, bir sonraki durağa dört nala gidiyor. Burada tren duruyor. Oğlu ile son bir dakika vedalaşma fırsatı buluyor. İşte kaybettiği oğlunun öğretmenlik yaptığı yere giden babanın trajik öyküsünü okuyoruz.
Aytmayov hikayeleri öyle bir yazıyor ki su gibi akıyor. Edebi zevki de iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Sanki orada ölen sizin oğlunuz gibi, orada kız tarafından reddedilen sizmişsiniz gibi bağrınız yanıyor. Dediğim gibi kıymeti hiç bilinmeyen yazarımızdır. Ayrıca bu hikâyeler acemilik eseri. Eğer okumadıysanız varın ustalık eserlerini siz düşünün. Okuyun efendim.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.