Merhaba sevgili herkes!
Orhan Kemal 
Cemile
Orhan Kemal - Cemile kitabından bahsedeceğim sizlere bugün.
Orhan Kemal denince aklıma hep aynı şey geliyor: hayatın en sade ama en gerçek hâli…
Cemile ise bu hissi iliklerine kadar yaşatan kitaplardan biri oldu benim için.
Cemile öyle “büyük” bir karakter değil aslında. Ama tam da bu yüzden çok gerçek. Onun yaşadıkları, sustukları, sabrettikleri… insanın içine sessizce dokunuyor. Okurken fark ediyorsun ki bazı insanlar hayatla bağırarak değil, sessizce direnerek baş ediyor.
Orhan Kemal’in dünyasında kahramanlık yüksek sesle yapılmaz; çoğu zaman sessizce katlanmak, vazgeçmemek ve yine de insan kalabilmekle ilgilidir.
Kitapta en sevdiğim şey şu oldu: kimse tamamen iyi ya da kötü değil. Herkes biraz kırgın, biraz yorgun, biraz da haklı. Bu yüzden hikâye öyle tanıdık geliyor ki… sanki bir roman değil de, birinin gerçek hayatına denk gelmişsin gibi.
Orhan Kemal’in dili zaten bildiğimiz gibi: sade, akıcı ama derin. Hiç süs yok ama her cümlede bir ağırlık var.
Cemile’yi okurken insan ister istemez şunu düşünüyor: Hayat gerçekten de en çok kimleri ezer ve kimler buna rağmen dimdik kalır? Belki de romanın en güçlü yanı burada saklı—cevap vermiyor, ama insanın içine yerleşip uzun süre çıkmayan bir soru bırakıyor.
Bu kitabı bitirdiğimde içimde şöyle bir his kaldı:
Bazı hayatlar çok sessiz yaşanıyor ama en çok onlar iz bırakıyor…
Herkese tavsiye ederim.
Sevgiler, Buse.
Orhan Kemal Cemile
Orhan Kemal - Cemile kitabından bahsedeceğim sizlere bugün.
Orhan Kemal denince aklıma hep aynı şey geliyor: hayatın en sade ama en gerçek hâli…
Cemile ise bu hissi iliklerine kadar yaşatan kitaplardan biri oldu benim için.
Cemile öyle “büyük” bir karakter değil aslında. Ama tam da bu yüzden çok gerçek. Onun yaşadıkları, sustukları, sabrettikleri… insanın içine sessizce dokunuyor. Okurken fark ediyorsun ki bazı insanlar hayatla bağırarak değil, sessizce direnerek baş ediyor.
Orhan Kemal’in dünyasında kahramanlık yüksek sesle yapılmaz; çoğu zaman sessizce katlanmak, vazgeçmemek ve yine de insan kalabilmekle ilgilidir.
Kitapta en sevdiğim şey şu oldu: kimse tamamen iyi ya da kötü değil. Herkes biraz kırgın, biraz yorgun, biraz da haklı. Bu yüzden hikâye öyle tanıdık geliyor ki… sanki bir roman değil de, birinin gerçek hayatına denk gelmişsin gibi.
Orhan Kemal’in dili zaten bildiğimiz gibi: sade, akıcı ama derin. Hiç süs yok ama her cümlede bir ağırlık var.
Cemile’yi okurken insan ister istemez şunu düşünüyor: Hayat gerçekten de en çok kimleri ezer ve kimler buna rağmen dimdik kalır? Belki de romanın en güçlü yanı burada saklı—cevap vermiyor, ama insanın içine yerleşip uzun süre çıkmayan bir soru bırakıyor.
Bu kitabı bitirdiğimde içimde şöyle bir his kaldı:
Bazı hayatlar çok sessiz yaşanıyor ama en çok onlar iz bırakıyor…
Herkese tavsiye ederim.
Sevgiler, Buse.
·
1 +1'leme
·114 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.