"AİLE CİNAYETLERİ"
İki kardeş okumaya giderken anneleri, "Oralarda ne yapacaksanız yapın ama unutmayın ki, bizim de kimsenin de haberi olmasın. Her ne hal ettiyseniz orada bırakın. Sizi tertemiz yolluyorum geri geldiğinizde tertemiz yeni hayatınıza başlayacaksınız. Yoksa dedeniz gibi dört dönüm araziyi günah çıkartmak için bağışlamak zorunda kalır, diyet ödersiniz," demişti.
Bazen bir cümle, bir insanın bütün hayatını şekillendirmeye yeter. Bilge için o cümle, düğün günü babasının ağzından döküldü: "Bizde boşanma yoktur, ne olursa olsun geri dönmeyeceksin." 15 yaşında, gözü kara bir genç kızın sevda sandığı yanılgı, bu sözle birlikte ömürlük bir mahkûmiyete dönüştü. Ama asıl soru şu: Bilge gerçekten babasının sözü yüzünden mi kaldı, yoksa kendi kurduğu hapishanenin anahtarını kimseye vermedi mi?
Bilge 15 yaşında. Kendinden 25 yaş büyük bir adamla, üstelik ailesinin tüm itirazlarına rağmen evleniyor. Ailesi endişeli, haklılar da... Ama Bilge'ye göre onlar "çağdışı", "anlamayan" yetişkinler. O büyük aşkını yaşayacak, kimse onu engelleyemeyecek. Oysa kimse 15 yaşında bir çocuğun "kendi isteğiyle" verdiği kararın ne kadar sakat olabileceğini anlatmıyor ona. Ya da anlatıyor ama Bilge duymuyor. Babasının uyarısı aslında bir tehdit değil, bir korku cümlesi: "Madem evleniyorsun, bil ki bizde boşanma yoktur." Belki de babası, kızının bu evlilikte mutsuz olacağını sezmiş, onu korumak için böyle sert bir çizgi çekmişti. Ama bu çizgi, Bilge için bir uyarı değil, bir kapan oldu.
İlk günden başlıyor her şey. Aile içi şiddet, tecavüz, aşağılanma... Salim sadece karısına değil, üç oğluna da aynı şeyleri yaşatıyor. Bilge zengin bir evde, parası pulu bol ama mutluluğu viran bir hayat sürüyor.
Peki neden gitmiyor? Babasının sözü aklında elbette. Ama sadece o mu? "Çocuklarım babasız kalmasın", "Ne derler", "Belki düzelir", "Ben yanlış anlamışımdır"... Kendine yarattığı onlarca bahanenin arkasına sığınıyor Bilge. Oysa çocukları zaten bir baba şiddetiyle büyüyor, komşular zaten biliyor, Salim hiç düzelmiyor. Bahaneler sadece Bilge'yi ayakta tutan çürük destekler.
En acı kısmı ise: Bilge, oğullarını korumuyor. Onlar da anneleri gibi şiddet görüyor, belki de daha fazlasını. Ve yıllar sonra büyük oğul Baykurt, annesine duyduğu nefretle yanıp tutuşacak. Çünkü Bilge, kendini kurtaramadığı gibi onları da kurtarmadı.
Yıllar geçiyor. Vedat, Cankurt ve Salim ölüyor. Bilge bir huzurevine yerleşiyor. Ama burası sıradan bir huzurevi değil. Sahipleri Berna ve Aziz'in misafirleri hep kimsesiz ve çok zengin yaşlılar. Ve tuhaf bir şekilde, buraya yerleştikten bir süre sonra ölüp tüm servetlerini huzurevine bağışlıyorlar.
Bilge de bir gün bu huzurevinde ölüyor. Ama ölmeden hemen önce büyük oğlu Baykurt onu ziyarete geliyor. Yaşanan her şeyi bilen, annesinin sessizliği yüzünden belki de kendi hayatı mahvolan Baykurt... Şimdi annesinin karşısında.
Baykurt annesini neden ziyaret etti? Hesaplaşmak için mi? Affetmek için mi? Yoksa başka bir şey için mi? Bilge'nin ölümü doğal mı, değil mi? Huzurevindeki diğer ölümler tesadüf mü?
Belki de olaylar bu ziyaretle başlıyor. Ya da belki bitiyor. Çünkü bazen bir ölüm, aslında yıllar önce atılmış bir tohumun kaçınılmaz meyvesidir.
Bilge ne kadar suçlu? 15 yaşında bir çocukken yanlış bir seçim yaptı diye, bütün hayatı boyunca yaşadığı şiddet onun suçu mu? Elbette değil. Ama büyüdü, anne oldu, çocuklarını korumadı. Onların da aynı şiddeti görmesine sessiz kaldı. İşte bu sessizlik, onu kurban olmaktan çıkarıp başka bir yere koyuyor. Belki de katil, bu suskunluktan doğuyor.
Bilge'nin hikâyesi, bir ailenin nasıl yavaş yavaş çürüdüğünün, suskunlukların nasıl birer bıçak gibi keskinleştiğinin, bir babanın sözünün nasıl bir ömürlük hapse dönüştüğünün hikâyesi. Ama aynı zamanda, belki de en çok, kurbanların nasıl faile dönüştüğünün hikâyesi.
Baykurt'un ziyaretinde neler yaşandı bilmiyoruz. Ama biliyoruz ki bazı hesaplaşmalar, ölümle bile bitmez.
Kitapla Kalın.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.