Aşk Gibi Aydınlık Ölüm Gibi Karanlık…
Mehmed Uzun ve Kürt edebiyatına dair okuduğum ilk eser oldu. İlk izlenimimde isminden etkilendiğimi itiraf etmem gerekiyor ama içeriği basit bir aşk romanı olmanın çok ötesinde derin sancıları ve dilsiz acıları barındırıyor..
Çoğumuzun kısmen bildiği kısmen de tanık olduğu olayların, deyim yerindeyse ilk ağızdan anlatımı çok daha başka oluyor doğrusu. Çünkü tanık olmakla bizzat yaşamak, sonradan öğrenmekle tecrübe etmek aynı şeyler değil elbette ..
Ufuk açan, bakış açılarımızı genişleten yer yer sorgulatan, bazen umutsuzluk gibi karanlık bazen de yeni doğan gün gibi aydınlık ama aşktan, aşkı tatmaktan uzak çok uzak duygulara ev sahipliği yaptırdı.. Bende çok başka bir bakış açısı açtı..
Acının dili gözyaşının rengi olmaz derler ya hani.. olmaz elbet ama eğer onlara birer isim atfedersek bir de bakmışız oluvermiş..
Kevok’un uzun dağ macerasını okurken, oturduğum yerde ben üşüdüm sanki, onun ayakları hissizleştiğinde ben de kendiminkileri kıpırdatıp kontrol ettim.. öylesine capcanlı bir anlatımı vardı o sayfaların .
Öte yandan, anlatım dili ve cümle kuruluşları yer yer bana biraz amatörce geldi. Bunun büyük ölçüde çeviriden kaynaklanabileceğini düşünüyorum. Fazlasıyla eril bir dilin hakim olduğunu da söylemem gerek.
Okuma sürecinde farklı bir çağrışım olarak 
Nar Ağacı kitabını anımsadım sıkça, o kitapta da her çevrilen sayfada aşkın ana karakterlerinin artık buluşması ümidi vardı ama kitap sonlara yaklaştığı halde bir türlü iki yürek yan yana gelemiyordu . Yine aynı bekleyiş aynı ‘hadi artık’ düşüncesi sardı beni .
Son olarak içimde iz bırakan bir deneyim oldu…
Mehmed Uzun ve Kürt edebiyatına dair okuduğum ilk eser oldu. İlk izlenimimde isminden etkilendiğimi itiraf etmem gerekiyor ama içeriği basit bir aşk romanı olmanın çok ötesinde derin sancıları ve dilsiz acıları barındırıyor..
Çoğumuzun kısmen bildiği kısmen de tanık olduğu olayların, deyim yerindeyse ilk ağızdan anlatımı çok daha başka oluyor doğrusu. Çünkü tanık olmakla bizzat yaşamak, sonradan öğrenmekle tecrübe etmek aynı şeyler değil elbette ..
Ufuk açan, bakış açılarımızı genişleten yer yer sorgulatan, bazen umutsuzluk gibi karanlık bazen de yeni doğan gün gibi aydınlık ama aşktan, aşkı tatmaktan uzak çok uzak duygulara ev sahipliği yaptırdı.. Bende çok başka bir bakış açısı açtı..
Acının dili gözyaşının rengi olmaz derler ya hani.. olmaz elbet ama eğer onlara birer isim atfedersek bir de bakmışız oluvermiş..
Kevok’un uzun dağ macerasını okurken, oturduğum yerde ben üşüdüm sanki, onun ayakları hissizleştiğinde ben de kendiminkileri kıpırdatıp kontrol ettim.. öylesine capcanlı bir anlatımı vardı o sayfaların .
Öte yandan, anlatım dili ve cümle kuruluşları yer yer bana biraz amatörce geldi. Bunun büyük ölçüde çeviriden kaynaklanabileceğini düşünüyorum. Fazlasıyla eril bir dilin hakim olduğunu da söylemem gerek.
Okuma sürecinde farklı bir çağrışım olarak Nar Ağacı kitabını anımsadım sıkça, o kitapta da her çevrilen sayfada aşkın ana karakterlerinin artık buluşması ümidi vardı ama kitap sonlara yaklaştığı halde bir türlü iki yürek yan yana gelemiyordu . Yine aynı bekleyiş aynı ‘hadi artık’ düşüncesi sardı beni .
Son olarak içimde iz bırakan bir deneyim oldu…
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.