Geçenlerde bir yemeğe davetliydim. Arka planda televizyon açıktı, haberlerde bir kadın geçinemediğini, çocuğuna istediğini alamadığını anlatıyordu. O an içimden çok tuhaf bir şey geçti: "İyi ki bu insanlar var."
Yanlış anlaşılmasın, çektikleri acıdan keyif aldığımdan değil; o sahte, plastik hayat illüzyonunu yırtıp attıkları için. Sosyal medyaya ya da sokağa baksan herkesin hayatı kusursuz, herkes çok mutlu, herkesin vitrini pırıl pırıl. İnsan o vitrinlere bakıp "Ulan bir tek ben mi defoluyum, bir tek benim mi işlerim ters gidiyor?" deyip o yalnızlık çukuruna daha çok gömülüyor.
Bu yazıyı yazmaktaki asıl motivasyonum biraz da bu maskeleri indirmekti. Biliyorum ki bu bayram sabahını benim gibi tek başına geçiren veya ondan çok daha ağırı, kuru bir kalabalığın tam ortasında yapayalnız hisseden bir tek ben değilim.
İyi dilekleriniz için teşekkür ederim. Tekrardan iyi bayramlar.