Anılar, mutluluklar, acılarEdebiyat
İyimser Babanın Kızı
1973 Pulitzer Ödülü'ne layık görülen bu uzun öykü (kapaktaki nitelemesi roman) 1972'de yayınlanmış. Dört kısımdan oluşuyor, ilk kısım yargıcın göz ameliyatı ve çok geçmeden ölümüne kadar geçen sürede hastanedeki yaşananlar, ikinci kısım cenaze merasimi, üçüncü kısım bu merasimin ardından evde kalan ailenin günlük yaşantısı ve merasimin ardından gidenler hakkında değerlendirmeleri, evin özellikleri ve değerli eşyaları, dördüncü kısım da yargıcın kızı Laurel'in Chicago'ya dönerken evden ayrılmadan önce evdeki eşyalar, kitaplar, mektuplar üzerinden rahmetli kocası dahil anne babasıyla yaşamındaki anılarla sarmaş dolaş olması ve eve erken gelen yargıcın karısı Fay'la ağız dalaşı yaptıktan sonra nedimeleri eşliğinde evden ayrılması var.
New Orleans'ta geçiyor. Metin genelde diyaloglardan oluşuyor. Diyaloglar dışında, özellikle doğa betimlemeleri harika ve çok tatlı. Ayrıca, yargıcın bıraktığı çalışma odası ve özel eşyalarının kızı tarafından incelenmesi, annesine ve babasına dair anılarını çağırması okuyanın içine işleyecek kadar güzel. Hele alıntı olarak paylaştığım, çocukken anne babasının birbirine sesli kitap okumasına şahit olma sahnesi nefis.
Yeri geldikçe, kentin dönüşümü kısaca da olsa eleştirel bir gözle tarif ediliyor.
Kitabın adı yargıcın iyimserliğini vurguluyor ama anlatılanlardan yargıcın iyi ve adil bir insan olduğu da anlaşılıyor.
Ölen yargıcın karısı, kendi ailesi gibi hırslı, sahte, kinli. (s . 76-77) Yargıcın kızı ise tam tersine sakin, doğal, saf ve erdemli. Chicago'dan babasına yardım etmek amacıyla geçici olarak gelmiş. Her fırsatta ölen annesini, babasını ve kocasını özlemle anan Yargıcın kızı Laurel ile demin tarifini aktardığım yeni eşi Fay arasında derin karakter uyuşmazlıkları nedeniyle anlaşmazlık, Fay'in patavatsız ve kaba söz ve davranışları yüzünden de gerginlik var.
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.