Ahlar Ağacı'ndan sonra karar vermiştim tüm Didem Madak kitaplarını okumaya. Bu okuduğum ikinci kitabı oldu. Kalbe, ruha dokunur bir şeyler var şiirlerinde. Anne ölümünün soğukluğu, hüznü sızıyor satırlarından. Sadece bir kere değil tekrar tekrar okunup acıtacak şiirleri var.
Can yakan satırlar:
"iki kendim varmış maviş anne
biri benmişim biri mutsuz
ben ölürsem maviş anne, mutsuza kim bakacak?"
"sonra gittin.
çocuk oldum bir daha, ağladım.
kaç şiir, kaç kere sular altında kaldı.
kitaplar, aşk, her şey.
her şeyi son bir kere daha kurtaramazdım."
Didem MadakGrapon Kâğıtları