Bunca zaman sonra yine oturdum bir şeyler karalamaya, aslında hiç niyetim yoktu. Ama 
Ahmet Telli adamı resmen dilsiz bırakmıyor. 
Kalbim Unut Bu Şiiri diyor da, öyle demekle olmuyor o işler. Okumayı az önce bitirdim, içimde ki o düğüm bir türlü çözülmedi.. Öylece kalakaldım bir darbe alırsın da bir süre boş boş etrafına bakarsın, tam olarak o haldeyim. (: İnsan bazen iki satırın altında öyle bir eziliyor ki, ne tarafa döneceğini ne diyeceğini şaşırıyor.. Kelimeler bitti ama ama sızı hâlâ taze.. Ahmet Telli'nin kalemi ağır en düz haliyle gelip tam göğsünün ortasına çöküyor.. Şiir okumak değil bu, bir darbe alıp nefesinin kesilmesi gibi. Bak ne diyor bir yerde;
"İnsan yorulur bazen, insan olmaktan."
(s.20)
Okuyunca bir yutkundum (: şimdi her yer ışıl ışıl, caddeler insan kaynıyor ama ruhumuzun içindeki o ıssız sokakta bazen sadece tek başımıza kalıp dinlenmek istiyoruz..
Ahmet Telli yalnızlığı öyle güzel, ve naif koymuş ki önümüze, insan insan ister istemez bir tek ben öyle hissetmiyorum diyor.
Sayfa 43'te karşıma çıkan şu dize tam o an ki ruh halimi yakaladı sanki..
Unutulmaya geldim işte, onarılmaya değil.
Aslında bu kitap insanı öyle boş yere karamsarlığa filan sürüklemiyor tam tersine, içimizde bir yerlerde duran adını koyamadığımız o hislere tercüman oluyor. (: Her şeyin çok hızlı tüketildiği, herkesin çok biliyormuşşş gibi yaptığı şu kalabalık dünyada daralan varsa, açsın Ahmet Telli'nin şiirlerine bir baksın. (; Öyle süslü püslü laflara anlatacak değilim.. Okurken sadece helal olsun be!.. Tam da benim söyleyemediğim şeyi söylemiş diyorsunuz.
Sanki en yakın dostunuzla oturmuşsunuz, saatlerce hiç konuşmadan dertleşmişsinizde kalkarken üzerinizden bir yük kalkmış gibi bir ferahlık kalıyor geriye.. İnsanın hala bir kalbi olduğunu, taşlaşmadığını, hala bir yerlerde bir hassasiyet taşıdığını hatırlatması bile yetiyor.
Bu şiirler insanın kalbine bir kez kaçtı mı, bir daha hayatta çıkmaz iyi ki de çıkmıyor. (:
Ahmet Telli Sağ olsun, bizi bizle en samimi halimizle yüzleştirip bıraktı. Kitap bittiğinde kendinizi daha yorgun değil, sanki bir derdinizi paylaşmış gibi huzurlu hissediyorsunuz.
Siz de bir köşede kendi halinizde kalmak, bir tutam iç sesinizi dinlemek isterseniz Telli'nin bu dizelerine bir şans verin.
İnsanın kendine rastlaması garip ama güzel bir hismiş.
Hadi Eyvallah, şimdiden keyifli okumalar herkese.
Ahmet Telli adamı resmen dilsiz bırakmıyor. Kalbim Unut Bu Şiiri diyor da, öyle demekle olmuyor o işler. Okumayı az önce bitirdim, içimde ki o düğüm bir türlü çözülmedi.. Öylece kalakaldım bir darbe alırsın da bir süre boş boş etrafına bakarsın, tam olarak o haldeyim. (: İnsan bazen iki satırın altında öyle bir eziliyor ki, ne tarafa döneceğini ne diyeceğini şaşırıyor.. Kelimeler bitti ama ama sızı hâlâ taze.. Ahmet Telli'nin kalemi ağır en düz haliyle gelip tam göğsünün ortasına çöküyor.. Şiir okumak değil bu, bir darbe alıp nefesinin kesilmesi gibi. Bak ne diyor bir yerde;
"İnsan yorulur bazen, insan olmaktan."
(s.20)
Okuyunca bir yutkundum (: şimdi her yer ışıl ışıl, caddeler insan kaynıyor ama ruhumuzun içindeki o ıssız sokakta bazen sadece tek başımıza kalıp dinlenmek istiyoruz..
Ahmet Telli yalnızlığı öyle güzel, ve naif koymuş ki önümüze, insan insan ister istemez bir tek ben öyle hissetmiyorum diyor.
Sayfa 43'te karşıma çıkan şu dize tam o an ki ruh halimi yakaladı sanki..
Unutulmaya geldim işte, onarılmaya değil.
Aslında bu kitap insanı öyle boş yere karamsarlığa filan sürüklemiyor tam tersine, içimizde bir yerlerde duran adını koyamadığımız o hislere tercüman oluyor. (: Her şeyin çok hızlı tüketildiği, herkesin çok biliyormuşşş gibi yaptığı şu kalabalık dünyada daralan varsa, açsın Ahmet Telli'nin şiirlerine bir baksın. (; Öyle süslü püslü laflara anlatacak değilim.. Okurken sadece helal olsun be!.. Tam da benim söyleyemediğim şeyi söylemiş diyorsunuz.
Sanki en yakın dostunuzla oturmuşsunuz, saatlerce hiç konuşmadan dertleşmişsinizde kalkarken üzerinizden bir yük kalkmış gibi bir ferahlık kalıyor geriye.. İnsanın hala bir kalbi olduğunu, taşlaşmadığını, hala bir yerlerde bir hassasiyet taşıdığını hatırlatması bile yetiyor.
Bu şiirler insanın kalbine bir kez kaçtı mı, bir daha hayatta çıkmaz iyi ki de çıkmıyor. (:
Ahmet Telli Sağ olsun, bizi bizle en samimi halimizle yüzleştirip bıraktı. Kitap bittiğinde kendinizi daha yorgun değil, sanki bir derdinizi paylaşmış gibi huzurlu hissediyorsunuz.
Siz de bir köşede kendi halinizde kalmak, bir tutam iç sesinizi dinlemek isterseniz Telli'nin bu dizelerine bir şans verin.
İnsanın kendine rastlaması garip ama güzel bir hismiş.
Hadi Eyvallah, şimdiden keyifli okumalar herkese.
·
586 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.