Kitap boyunca Ömer'in gelgitlerini, hatalarını ve her defasında suçu "içindeki o şeytana" atışını gördüm. Ancak son sayfalara geldiğimde anladım ki, o şeytan aslında Ömer'in ta kendisiydi; iradesizliği, korkaklığı ve dürüst olamayışıydı. Son 5 sayfayı gözyaşlarımla okurken şunu anladım: İnsan en çok kendinden kaçamıyor. Ömer'in vedası, aslında bir adamın kendi yenilgisini kabul edişinin en hüzünlü haliydi. Macide'yi Bedri gibi sağlam bir karaktere emanet ederken, aslında kendine dair tüm umutlarını da o odada bırakıp çıkmıştı. O gözyaşlarım, Ömer'in asla olamadığı o "güçlü adama" duyulan bir acıydı aslında..
·
1 +1'leme
·27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.