Albert Camus’ya göre felsefenin asıl sorusu hayatın anlamı değil, yaşamaya devam edip etmeyeceğimizdir. Çünkü insan, hayatın absürtlüğüyle yüz yüze geldiğinde ilk olarak şunu sorar: “Buna rağmen yaşamak mümkün mü?”
Sisifos Söyleni tam da bu sorunun etrafında döner. Camus, insanın hayat karşısındaki anlamsızlık duygusunu inkâr etmesini değil, onunla yüzleşmesini ister. Hayatın bir anlamı olmadığını kabul etmek, onun için vazgeçmek değil; tam tersine, yaşamaya bilinçle tutunmanın başlangıcıdır. Asıl mesele, anlamsız bir dünyada yaşamayı sürdürüp sürdüremeyeceğimizdir.
Camus’ya göre bu noktada insanın önünde iki tür kaçış vardır: fiziksel intihar ve felsefi intihar. Fiziksel intihar, hayatın anlamsız olduğu sonucuna varıp yaşamı sona erdirmektir. Camus bunu bir çözüm olarak görmez; çünkü bu, absürdle yüzleşmek yerine bilinci ortadan kaldırmaktır. Soruyu yanıtlamak yerine, sorudan vazgeçmektir.
Felsefi intihar ise daha sessiz bir kaçıştır. İnsan, hayatın anlamsızlığıyla baş edemediğinde Tanrı’ya, mutlak bir anlama ya da aşkın bir düzene sığınır. Camus’ya göre bu da absürdle yüzleşmek değildir; ona dayanamadığımız noktada anlam icat etmektir. Yani düşüncenin, umudun arkasına saklanarak geri çekilmesi.
Camus her iki yolu da reddeder. Onun önerdiği şey; ne ölümü seçmek ne de hayata sahte anlamlar yüklemektir. Absürdle uzlaşmadan, ondan kaçmadan yaşamaya devam etmektir. Bilinci koruyarak, başkaldırarak ve tüm anlamsızlığına rağmen hayatın içinde kalmayı seçerek.
Bu yüzden Camus için insan, bir anlam bulmaz. Hayat ona hazır bir anlam sunmaz. İnsan yalnızca yaşar, sorgular ve bu sorgulamanın içinde kendi bilincini kurar.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.