O Nasıl Bir Takıntı Öyle...
Orhan Pamuk ' tan okuduğum ilk kitap bu oldu. Zor bir kitaptan başlamışım. Popüler kültürün verdiği bir gazla 
Masumiyet Müzesi 'ni okumuş oldum.
Kitabın ilk cümlesi beni çok etkiledi. "Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. (Syf.11). Bu cümle beni düşündürdü. Anları yaşarken, kötü olayları hemen fark etmek ama mutlu olduğumuzu çok sonradan başımıza daha kötü şeyler geldiğinde fark etmek gerçekten üzücü.
Kitap her ne kadar aşk kitabı gibi görünse de acı çeken bir insanın psikolojisini de anlamış oluyorsun. Evet, Kemal çok aşık olmuş, çok sevmiş sonra da takıntı haline getirmiş.
Kitap, ilk başlarda biraz müstehcen ve sürekli kızların berkaretinden bahsediyor. Sanki 70' lerin Türkiye'sinde bu konu çok konuşulmuş gibi hissettim. Yeni yeni modernleşen ama geleneklerden de kopamayan arafta kalmış bir toplum.
Okurken en rahatsız olduğum nokta, inanılmaz detay olmasıydı. Kemal, acısın, aşkını, takıntısını anlatırken aşırı detaya girmiş ve bu benim zaman zaman dikkatimi dağıttı ve zaman zaman sıkıldığımı hissettim. Kitabı okurken 70 ve 80'lerdeki İstanbul'u resmen yaşadım. Bunu da detaylandırmadan dolayı yaşadığım doğrudur. Ayrıca Kemal ve Füsun'un aşkı bana Neşe Karaböcek'in " Kulakların Çınlasın " Şarkısını hatırlattı.
Kitapta çok olay yok daha çok Kemal'in psikolojisi üzerine ilerlemiş. Füsun ise bana şımarık geldi. Yani aslında kavuşma ihtimalleri ellerindeyken bile bile kavuşamamışlar gibiydi. Yani bu duruma getiren Füsun'du bence. Gerçi kitap Kemal'in ağzından anlatıldığı için Füsun'un psikolojisini bilmiyoruz. Ne düşündüğünü de hiç bir zaman bilemeyeceğiz sanırım.
Ve gelelim benim için en can alıcı kısma. Kitabın son kısmında Orhan Pamuk 'un kendini yazar olarak kitaba dahil etmesi bence çok güzeldi. Bunu sevdim. Sevdiğim diğer kısım ise, kitapla birlikte müzenin de hazırlanması. Bu fikir bana çok orijinal geldi. Bu kitap dışında böyle bir çalışma var mı bilmiyorum ama Kemal ve Füsun'un aşkını bı şekilde somutlaştırmak çok etkileyici. Kitapla birlikte bir müze biletim var. Belki bir gün müzeyi gezme şansım olur. Ayrıca kitabı okuyan ve İstanbul'da yaşayan değerli 1K okuyucuları eğer müzeyi gezerlerse yorumlarını gerçekten merak ediyorum. Çünkü okurken anlıyorum ki ciddi bir emek var. Ayrıca müze kitapla birlikte aynı anda hazırlanmaya başladığı için ticari amaç gütmediğini düşünüyorum. Orhan Pamuk ne yaşamış cidden merak ettim.
Tavsiye konusuna gelince, zaman zaman detaylar yorsa da tavsiye ederim. Şimdiden keyifli okumalar. :)Edebiyat & Roman
Orhan Pamuk ' tan okuduğum ilk kitap bu oldu. Zor bir kitaptan başlamışım. Popüler kültürün verdiği bir gazla Masumiyet Müzesi 'ni okumuş oldum.
Kitabın ilk cümlesi beni çok etkiledi. "Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. (Syf.11). Bu cümle beni düşündürdü. Anları yaşarken, kötü olayları hemen fark etmek ama mutlu olduğumuzu çok sonradan başımıza daha kötü şeyler geldiğinde fark etmek gerçekten üzücü.
Kitap her ne kadar aşk kitabı gibi görünse de acı çeken bir insanın psikolojisini de anlamış oluyorsun. Evet, Kemal çok aşık olmuş, çok sevmiş sonra da takıntı haline getirmiş.
Kitap, ilk başlarda biraz müstehcen ve sürekli kızların berkaretinden bahsediyor. Sanki 70' lerin Türkiye'sinde bu konu çok konuşulmuş gibi hissettim. Yeni yeni modernleşen ama geleneklerden de kopamayan arafta kalmış bir toplum.
Okurken en rahatsız olduğum nokta, inanılmaz detay olmasıydı. Kemal, acısın, aşkını, takıntısını anlatırken aşırı detaya girmiş ve bu benim zaman zaman dikkatimi dağıttı ve zaman zaman sıkıldığımı hissettim. Kitabı okurken 70 ve 80'lerdeki İstanbul'u resmen yaşadım. Bunu da detaylandırmadan dolayı yaşadığım doğrudur. Ayrıca Kemal ve Füsun'un aşkı bana Neşe Karaböcek'in " Kulakların Çınlasın " Şarkısını hatırlattı.
Kitapta çok olay yok daha çok Kemal'in psikolojisi üzerine ilerlemiş. Füsun ise bana şımarık geldi. Yani aslında kavuşma ihtimalleri ellerindeyken bile bile kavuşamamışlar gibiydi. Yani bu duruma getiren Füsun'du bence. Gerçi kitap Kemal'in ağzından anlatıldığı için Füsun'un psikolojisini bilmiyoruz. Ne düşündüğünü de hiç bir zaman bilemeyeceğiz sanırım.
Ve gelelim benim için en can alıcı kısma. Kitabın son kısmında Orhan Pamuk 'un kendini yazar olarak kitaba dahil etmesi bence çok güzeldi. Bunu sevdim. Sevdiğim diğer kısım ise, kitapla birlikte müzenin de hazırlanması. Bu fikir bana çok orijinal geldi. Bu kitap dışında böyle bir çalışma var mı bilmiyorum ama Kemal ve Füsun'un aşkını bı şekilde somutlaştırmak çok etkileyici. Kitapla birlikte bir müze biletim var. Belki bir gün müzeyi gezme şansım olur. Ayrıca kitabı okuyan ve İstanbul'da yaşayan değerli 1K okuyucuları eğer müzeyi gezerlerse yorumlarını gerçekten merak ediyorum. Çünkü okurken anlıyorum ki ciddi bir emek var. Ayrıca müze kitapla birlikte aynı anda hazırlanmaya başladığı için ticari amaç gütmediğini düşünüyorum. Orhan Pamuk ne yaşamış cidden merak ettim.
Tavsiye konusuna gelince, zaman zaman detaylar yorsa da tavsiye ederim. Şimdiden keyifli okumalar. :)·
94 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Belki de beni irrite eden aşırı müstehcenlik, müstehcenliğin bile detaylı anlatımı..
Modern olan, batıcı olan herkesin böyle bir hayat yaşadığı izlemini vermeye çalışması..
GmzErgn
Gönderi Sahibi
Evet hocam. Batıcı olmak derken yanlış anlıyor ve anlaşılıyoruz bence. Biz sanırım örnek alma derken kültürü benimseme olarak düşünüyoruz sanki. Ama asıl örnek almamız gereken noktaları kaçırıyoruz. Mesela çalışkanlıkları, liyakatli olmalarını, saygılarını, dürüstlük lerini, eğitimlerini... Toplum olarak bunu ayırt edebilsek sanırım her şey yoluna daha çabuk girecektir.