"ARAYIŞ ORMANI"
KÜL BÜYÜCÜSÜ
Dört kitaplık bir serinin finalini okumak her zaman buruk bir keyiftir. Hele ki karakterlerinle birlikte büyüdüğün, onların kaybettiklerine üzülüp kazandıklarına sevindiğin bir evrene veda ediyorsan…
'Ruhlar sessiz. Asalar kırık. Umutlar paramparça.'
Bu cümlelerle başlıyoruz final kitabına. Ve daha ilk satırdan anlıyoruz: hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.
Bekçi, Ena ve Levia’nın esaretten kurtuluşu aslında bir başlangıç. Çünkü özgürlük, çoğu zaman sandığımız gibi bir kucak açmıyor insana. Bazen bir uçurumun kenarında durup arkana bakmak oluyor sadece. Ve bu üç arkadaş da tam orada duruyor.
Seri boyunca eşlik ettiğimiz Bekçi, Ena ve Levia’ya veda etmek hiç kolay olmadı. Ama her güzel hikâye bir yerde biter, değil mi?
Serinin bu son halkasında tehditler artık netleşmiş durumda. Ne bir gizem perdesi var ne de karakterlerin sığınabileceği bir liman. Kül Büyücüsü tam anlamıyla sahneye çıkmış ve geriye kalan ne varsa yerle bir etmeye kararlı.
Ena ve Levia ile Bekçi arasındaki bağ, final kitabında çok daha olgun ve güçlü bir hal alıyor. Artık birbirlerini tanıyorlar, zaaflarını biliyorlar ve bu bilgiyle birlikte hareket ediyorlar. Kül Büyücüsü’nün temsil ettiği karanlık ise yalnızca bir “kötü adam”dan ibaret değil. Her karakterin kendi içindeki korkuları, çaresizlikleri ve zayıflıkları yüzeye çıkaran bir sınav niteliğinde.
Serinin en merak edilen sorularından biri olan Diyar ile Alt İstanbul arasındaki bağ, bu kitapla birlikte tamamen netleşiyor. Ve bu netleşme, geriye dönüp baktığımızda serinin bütününü çok daha anlamlı kılıyor. Her şey birbirine bağlanıyor; hiçbir ayrıntı boşuna değil. Evet, final karanlık. Ama umutsuz değil. Aceleye getirilmiş hissi vermeyen, karakterlerin ve hikâyenin hakkını veren bir kapanış bu. Seriyi başından beri takip eden biri olarak söyleyebilirim ki: tatmin edici, yerinde ve duygusal olarak doyurucu bir final.
Soysuz Athor geri döndü. Kül Büyücüsü’nün adını fısıldamak bile yetiyor artık diyarlarda korku yaymaya. Tılsımcıların çağı kapanıyor, geriye ne kaldıysa yerle bir ediliyor.
Peki ya geriye kalanlar? Onlar ne yapacak?
Kitap boyunca en çarpıcı olan şeylerden biri, yazarın savaş sahnesinden çok karakterlerin iç savaşlarına odaklanması. Bekçi’nin kendine olan güveniyle imtihanı, Ena’nın geçmişinin gölgeleriyle yüzleşmesi, Levia’nın korkuyu nasıl bir kalkana dönüştürmeye çalıştığı… Hepsi o kadar gerçek ki. Bir yanda küllerinden doğan bir düşman, diğer yanda küllerinden doğmak zorunda kalan üç dost.
“Ateşin küle döndüğü, küllerin yeniden doğduğu” tanımı tam yerinde olmuş. Bu serinin son halkası, nefesinizi tutarak okuyacağınız, her sayfada “nasıl bitecek acaba” diye düşündüren türden.
Özellikle sevdiğim şey: Yazarın umutsuzluğu romantize etmemesi. Evet, her şey paramparça. Ama paramparça olan şeyleri yeniden inşa etme cesareti, parlak bir zırh giyip atlanan bir savaştan çok daha etkileyici anlatılmış.
Tılsımcıların çağı bitiyor olabilir. Ama belki de bu, yeni bir çağın başlangıcıdır. Kim bilir?
Evet, küller üzerinde yürüyoruz. Ama belki de o küllerin altında hâlâ bir tohum vardır. Kim bilir?
Kitapla Kalın.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.