Bayan Ming'in Hiç Olmayan On Çocuğu ilk sayfalarından itibaren beni düşüncenin içine çekti. Basit görünen cümlelerin altında koca bir hayat, koca bir dünya vardı. Okurken altını çizdiğim her satır sanki ayrı bir kapı açtı.
“Çin, bir ülkeden çok bir gizdir.” cümlesiyle başlayan bu yolculuk aslında sadece bir coğrafyayı değil, insanın iç dünyasını da anlatıyor. Çünkü kitap boyunca şunu hissettim:
İnsan da en az dünya kadar çözülemeyen bir giz.
“Yaratılış olarak hepimiz kardeş doğarız ve eğitimle farklılaşırız” derken, insanın aslında ne kadar benzer başladığını ama zamanla nasıl ayrıştığını çok sade bir şekilde anlatıyor. Bu sadelik kitabın en güçlü yanı.
Bir yandan da sürekli bir denge arayışı var:
Hakikat mi, huzur mu?
İçtenlik mi, tedbir mi?
“Hakikat yaralar… bu yüzden bazen susmalı” düşüncesi beni en çok düşündüren yerlerden biri oldu. Çünkü doğruyu bilmek her zaman iyi hissettirmiyor. Bazen insanı ayakta tutan şeyin bile bir “yalan” olabileceği fikri oldukça çarpıcıydı.
Kitapta geçen şu düşünce de uzun süre aklımda kaldı:
“Önemli bir görevi yerine getirmek, önemli biri olmaktan yeğdir.”
Günümüzde herkes “önemli biri” olmaya çalışırken, aslında asıl değerin yaptıklarımızda saklı olduğunu hatırlatıyor.
Oyuncak fabrikası sahnesi ise bambaşka bir derinlik taşıyordu.
Birbirinin aynısı olan nesnelerin, sevgiyle ve hayal gücüyle nasıl farklılaştığını anlatırken aslında şunu söylüyordu:
İnsanı insan yapan şey, yaşadığı hikâyeler.
“İmgelem olmasaydı birbirimize fazlasıyla benzer olurduk” cümlesi, kitabın özeti gibi. Çünkü gerçekten de bizi farklı kılan; kurduğumuz bağlar, hissettiklerimiz ve anlam yüklediklerimiz.
Bayan Ming’in sözleri ise birer nasihat gibi değil, daha çok hayatın içinden süzülmüş gerçekler gibi:
“Sen kibar davran ama minnettarlık bekleme”
“Her gün ilerlemeyen insan her gün geriliyor demektir”
“Mutlu insan azla yetinir”
Bu sözler bana şunu hissettirdi:
Hayat aslında karmaşık değil, biz onu karmaşıklaştırıyoruz.
Kitabı bu kadar sevmemin sebebi sadece verdiği mesajlar değil, o mesajları yumuşak ama derin bir şekilde hissettirmesi oldu. Ne didaktik ne de ağır; aksine akıcı, sade ama düşündürdükçe derinleşen bir anlatımı var.
Bitirdiğimde içimde garip bir huzur vardı. Sanki biri bana hayatın zor sorularını sormuş ama cevapları dayatmamıştı.
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.