Kurgudan Değil, Kayıptan Doğan Metin
Bu kitapta edebiyat ya da roman beklentisi olan varsa hiç elini sürmesin. Her ne kadar öyle etiketlenmiş olsa da bu, bir anı ve günlük kitabı; yazarın fark ettiği, sonradan idrak ettiği kırılmaların etrafında dönüyor. İnsan, birinin sözlerini çoğu zaman o hayatımızdayken değil, gittikten sonra gerçekten duyar. Üstelik bu kayıp sadece ölüm olmak zorunda da değil. Bu yüzden kitap ölüm hakkında değil; sona ermiş bir hayatın ardından çöken o ağır hüzün hakkında—ve evet, arada sandığımızdan çok daha derin bir fark var.
Kitabın adı da zaten doğrudan yazarın babasının hayatına ve kendi yaşadıklarına uzanıyor. Babasının hastalığı ve ölümü üzerine kurulu, açıkça otobiyografik bir metin bu. 
Georgi Gospodinov’un fark ettiği ve metnin içine sindirdiği şey ise şu: bir yazarın kalemi çoğu zaman bir fikirle değil, bir korkuyla doğar. Onun için de bu, çocukluğundan beri peşini bırakmayan o ilk kabusun—babayı kaybetme korkusunun—yıllar sonra gerçeğe dönüşmesiyle kırılan yerden yeniden yükseliyor. Daha önce 
Zaman Sığınağı'nda bir gölge gibi değinilen o duygu, burada bütün ağırlığıyla karşımıza çıkıyor. 
Bahçıvan ve Ölüm tam olarak bu: yazmak, kaçamadığı kaybı yeniden kurmanın ve ona dayanmanın tek yolu.
Okurken aslında çok sevdiği birini kaybeden ya da henüz kaybetmemiş ama hastalıkla, hastane koridorlarıyla yüzleşen insanların zihninden geçen tanıdık düşünceleri görüyorsun. Bu yüzden “okunmalı mı?” sorusunun net bir cevabı yok. Her okuyan için başka bir yere dokunan, ya da hiç dokunmayan bir kitap olabilir bu.
Georgi Gospodinov’un fark ettiği ve metnin içine sindirdiği şey ise şu: bir yazarın kalemi çoğu zaman bir fikirle değil, bir korkuyla doğar. Onun için de bu, çocukluğundan beri peşini bırakmayan o ilk kabusun—babayı kaybetme korkusunun—yıllar sonra gerçeğe dönüşmesiyle kırılan yerden yeniden yükseliyor. Daha önce Zaman Sığınağı'nda bir gölge gibi değinilen o duygu, burada bütün ağırlığıyla karşımıza çıkıyor. Bahçıvan ve Ölüm tam olarak bu: yazmak, kaçamadığı kaybı yeniden kurmanın ve ona dayanmanın tek yolu.
Okurken aslında çok sevdiği birini kaybeden ya da henüz kaybetmemiş ama hastalıkla, hastane koridorlarıyla yüzleşen insanların zihninden geçen tanıdık düşünceleri görüyorsun. Bu yüzden “okunmalı mı?” sorusunun net bir cevabı yok. Her okuyan için başka bir yere dokunan, ya da hiç dokunmayan bir kitap olabilir bu.·
8 +1'leme
·3.104 Gösterim
6 Yorum
Ah Georgi Gospodinov ah.... Kitabı okumadan yazarla tanışıp kitaplarının söyleşisinde bulunmak gibi +4 le başladım ben bu kitaba.... Yazarın kendi yazdığı kitabı hakkında ki düşüncelerini dinlemekten keyif aldım, okurken az bile anlatmış dedim duygusu bana çok iyi geçmişti o dönem.... Duygu yoğunluğu ağır basan bir kitap olduğunu söyleyebilirim kendi adıma sadece hayatımda ki baba figürünün eksikliğinden olsa gerek kitapta ki karakterlerden kaçtım hep, 
Hayvan Mezarlığı kitabına gittim geldim kendimce...
"Ölmesini istediğim diriler ile yaşamasını dilediğim ölüler arasında sıkışıp kaldım....."😔😔
Georgi Gospodinov ah.... Kitabı okumadan yazarla tanışıp kitaplarının söyleşisinde bulunmak gibi +4 le başladım ben bu kitaba.... Yazarın kendi yazdığı kitabı hakkında ki düşüncelerini dinlemekten keyif aldım, okurken az bile anlatmış dedim duygusu bana çok iyi geçmişti o dönem.... Duygu yoğunluğu ağır basan bir kitap olduğunu söyleyebilirim kendi adıma sadece hayatımda ki baba figürünün eksikliğinden olsa gerek kitapta ki karakterlerden kaçtım hep, Hayvan Mezarlığı kitabına gittim geldim kendimce...
"Ölmesini istediğim diriler ile yaşamasını dilediğim ölüler arasında sıkışıp kaldım....."😔😔
Eser bir veda değil, okuru kederin içinde boğulma tehlikesiyle karşı karşıya bırakan bir keder sağanağı bence de.
Yazar, kendi acısını aktarırken o kadar yoğun bir duygusal baskı kuruyor ki, okur bir noktadan sonra nefes alacak alan bulamıyor. Bu anlamda Özellikle benzer travmaları henüz taze olan okurlar için bu kitap, bir teselli olmaktan çok, insanın üzerine çöken siyah bir bulut gibi.
Oldukça net, isabetli ve güçlü bir tespit yapmışsınız; metnin yarattığı duygusal ağırlığı çok doğru yerden yakalamışsınız.👍
Bence net değil ama bu okunmaz demek değil. Bazen daha saf ve temiz olarak okumak için fırsat bile olabilir.
Kitabı yeni okudum. Okurken zorlandığım o kadar çok yer oldu ki... Sevdiği birini kaybeden birinin acısını tekrardan yaşamak gibi... Soğuk hastane koridorları, yapılacak bir şey yok sözleri, elimizden gelen bu... Herkesin yas sürecini farklı atlattığını gösteren bir kitap... Kimi ağlayarak, kimi hergün mezarını ziyaret ederek, kimi susarak, kimi yazarak...
Evet, tam da bahsettiğiniz gibi esasında. Ama yaşamayanın bu duyguyu gerçekten kavraması çok zor. Ve ne yazık ki, hayat bir noktada herkesi bu gerçekle yüzleştiriyor.
Herkeste aynı etkiyi bırakmıyor, sanırım okuduğum en kısa incelemeniz oldu. Bana da sanki yazar içini dökmüş gibi geldi. Belki de ölümün soğuk yüzünü aynı yerden hissettik onunla o yüzden beni çok etkilemişti. Sevmeyen etkilenmeyen çok insan gördüm. Her kitabın etki hızı herkeste değişiyor. Bunu bu incelemeden anlıyorum. Kaleminize sağlık .
Beni etkiledi açıkçası. Kısa yazdım; çünkü uzatsaydım duygularım ve düşüncelerim daha fazla işin içine girecek, metin özelleşecekti. Bu yüzden sadece okuyacak olanlara kitapla ilgili bir çerçeve sunmak istedim. Zaten bu yüzden bilerek puanlamadım. Ölümü, acıyı “beğendim” diyemedim; puanlamak da içime sinmedi.
Reklam
Emeğinize sağlık 👌 Çok tartışılan bir kitap. Üzerinde bir görüş birliği yok. Herkes farklı bir yorum getiriyor. Ama en çok da okunulan kitaplardan biri.
Sağ olun🙏. Açıkçası hocam, ben de tam bilemiyorum. Kurgu bir metin olsa elbette tartışılır; ama bir insanın acısını ifade etme biçimi ne kadar tartışılabilir, ondan emin değilim. Belki “kitap olarak basılmalı mıydı, basılmamalı mıydı” kısmı konuşulabilir; o ayrı. Ama insanlar tam olarak neyi tartışıyor, orası bana biraz muğlak geliyor. Ben meseleye daha çok bu açıdan bakıyorum.
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.