Halit Ertuğrul’un Secdede Son Nefes adlı eseri, yaşanmış hidayet öyküleri üzerinden insanı derin bir vicdan muhasebesine davet eden, manevi yoğunluğu yüksek bir kitaptır. Eserde sunulan ilahi mesajlar ve ibretlik yaşam örnekleri okuyucuya güçlü bir manevi motivasyon aşılasa da hikâyelerdeki beşerî aşkın ele alınış biçimi dikkat çekicidir. Özellikle insana duyulan aşkın, zaman zaman saplantı ile bağımlılık arasındaki o ince çizgide gidip gelmesi, eserin duygusal yükünü artırsa da rasyonel bir düzlemde eleştiriye açık bir alan bırakmaktadır. Buna rağmen yazar, ölümü korkutucu bir son yerine huzurlu bir vuslat olarak resmederek, ilahi rahmetin her zaman bir kapı araladığını samimi bir dille hatırlatmaya devam etmektedir. Özetle kitaptan çıkarılabilecek en kıymetli öğretiler; En büyük zenginliğin iman etmek olduğu ve her ne koşulda olursa olsun Allah'tan ümidi kesmemek gerektiğidir.
Tüm bunlara ek olarak belirtmek isterim ki, bana göre yazarın "Emre" adlı eseri konusu ve olay örgüsüyle çok daha dikkat çekici ve etkileyiciydi. Üstelik hikâyenin sonunda Risale-i Nur'dan anlatımlar yapılması kitabı zirveye taşımış diyebilirim. Halit Bey'in emeğine, düşüncesine sağlık...
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.