Ahmet Ümit okumayı özlemişim. Onun kitaplarını okurken içimi rahatsız eden bazı duygular oluyor. İnsanın en yakınlarına bile güvenememesi, her an bir diken üstünde olmak duygusu…
Roman boyunca konunun içine girdikçe , “iyi” ve “kötü” birbirine karışıyor. Akıcı dil ve güçlü betimlemeleri sayesinde olayların içinde kaybolmak kaçınılmaz oluyor. Polisiye denince bir
Agatha Christie iki de sen be Ahmet Ümit.
Çok fazla içeriğe dair ip ucu vermeden kitapla ilgili söyleyebileceğim en önemli nokta, önceki kitaplarda açığa çıkmayan noktaların bir sonuca erişmesi memnun edici oldu benim için. Ama değişmeyen bir nokta var ki, ‘’Katil kim?’’ ‘’Evet galiba buldum.’’ cümlelerini söyletmekten hiç vazgeçmiyor kendisi.
Sonlara doğru tempo iyice artıyor, sayfaları nasıl çevirdiğinizi anlamıyorsunuz.Bittiğinde sadece bir hikâye değil, birçok soru zihninizde kalıyor. Ben Ahmet Ümit okumayı seviyorum, okumayı sevenlere de tavsiye ediyorum.
