Sessizce Büyüyen BoşlukPsikoloji
Selamlar…
Herkesin mutlaka okuması gerektiğini düşündüğüm, insanın kendine bakışını değiştiren çok kıymetli bir kitapla geldim:Çocuklukta İhmalin İzi: Boşluk Hissi.
Bu kitap, 
Jonice Webb’in çocuklukta duygusal ihmalin yetişkinlikte nasıl izler bıraktığını anlattığı çok güçlü bir rehber. Ama bu sadece bilgi veren bir kitap değil…
Kendini fark etmeye başlatan bir süreç aslında.
Çoğumuz “ihmal” deyince aklımıza çok daha belirgin, görünür durumlar geliyor.
Ama bu kitap, çok daha sessiz bir şeyden bahsediyor: Görülmeyen, fark edilmeyen, adı konmayan bir eksiklikten…
Yani bir çocuğun fiziksel olarak her ihtiyacının karşılanmış olması, onun duygusal olarak da “görülmüş” olduğu anlamına gelmiyor.
Kitabı okurken en çok şunu fark ettim:
Bazı insanlar “kötü bir çocukluk” yaşamadıklarını düşünürler…
Ama içlerinde sürekli bir eksiklik hissi vardır.
Adını koyamazlar, nedenini bilemezler…
Ama hep bir şeyler “tam değil” gibidir.
İşte bu kitap tam olarak o “adı konulamayan boşluğu” anlatıyor.
Yazarın verdiği vaka örnekleri, empati dolu anlatımı ve günlük hayatta uygulanabilecek egzersizler, insanın kendi iç dünyasına daha yakından bakmasını sağlıyor.
Ama bence kitabın en güçlü yanı şu:
Okurken sadece anlamıyorsun… kendini yakalıyorsun.
Kendi duygularını bastırdığın anları,
ihtiyaçlarını görmezden geldiğin yerleri,
“abartıyorum” deyip küçümsediğin hislerini…
Ve belki de ilk kez şunu düşünüyorsun:
“Benim duygularım gerçekten önemli mi?”
Bu kitap bana şunu çok net hissettirdi:
Duygusal ihmal, çoğu zaman yoklukla değil…
fazlalıkların içinde kaybolmakla ilgili.
Her şey “yeterince iyi” görünürken,
insanın içinin sessizce boş kalabilmesi…
Ve bu boşluk hissi, yetişkinlikte ilişkilerde, kararlarımızda, kendimizle kurduğumuz bağda kendini göstermeye devam ediyor.
Ama kitap sadece farkındalık yaratmakla kalmıyor,
aynı zamanda bir çıkış yolu da sunuyor.
•Duygularla yeniden temas kurmak
•Kendini ciddiye almak
•İçsel ihtiyaçlarını fark etmek
•Ve en önemlisi… kendine şefkat gösterebilmek
Bence bu kitap, sadece “okunacak” bir kitap değil. Çalışılacak, altı çizilecek, dönüp dönüp bakılacak bir kitap.
Kendini anlamak isteyen herkesin hayatında mutlaka bir yeri olması gerektiğini düşünüyorum.
Ama özellikle de içten içe bir eksiklik hissi yaşayan, nedenini tam olarak açıklayamayan herkes için…
Gerçekten çok kıymetli bir rehber.
Okuyun ve mümkünse kendinize biraz daha yakından bakın… 
Boşluk Hissi
Jonice Webb’in çocuklukta duygusal ihmalin yetişkinlikte nasıl izler bıraktığını anlattığı çok güçlü bir rehber. Ama bu sadece bilgi veren bir kitap değil…
Kendini fark etmeye başlatan bir süreç aslında.
Çoğumuz “ihmal” deyince aklımıza çok daha belirgin, görünür durumlar geliyor.
Ama bu kitap, çok daha sessiz bir şeyden bahsediyor: Görülmeyen, fark edilmeyen, adı konmayan bir eksiklikten…
Yani bir çocuğun fiziksel olarak her ihtiyacının karşılanmış olması, onun duygusal olarak da “görülmüş” olduğu anlamına gelmiyor.
Kitabı okurken en çok şunu fark ettim:
Bazı insanlar “kötü bir çocukluk” yaşamadıklarını düşünürler…
Ama içlerinde sürekli bir eksiklik hissi vardır.
Adını koyamazlar, nedenini bilemezler…
Ama hep bir şeyler “tam değil” gibidir.
İşte bu kitap tam olarak o “adı konulamayan boşluğu” anlatıyor.
Yazarın verdiği vaka örnekleri, empati dolu anlatımı ve günlük hayatta uygulanabilecek egzersizler, insanın kendi iç dünyasına daha yakından bakmasını sağlıyor.
Ama bence kitabın en güçlü yanı şu:
Okurken sadece anlamıyorsun… kendini yakalıyorsun.
Kendi duygularını bastırdığın anları,
ihtiyaçlarını görmezden geldiğin yerleri,
“abartıyorum” deyip küçümsediğin hislerini…
Ve belki de ilk kez şunu düşünüyorsun:
“Benim duygularım gerçekten önemli mi?”
Bu kitap bana şunu çok net hissettirdi:
Duygusal ihmal, çoğu zaman yoklukla değil…
fazlalıkların içinde kaybolmakla ilgili.
Her şey “yeterince iyi” görünürken,
insanın içinin sessizce boş kalabilmesi…
Ve bu boşluk hissi, yetişkinlikte ilişkilerde, kararlarımızda, kendimizle kurduğumuz bağda kendini göstermeye devam ediyor.
Ama kitap sadece farkındalık yaratmakla kalmıyor,
aynı zamanda bir çıkış yolu da sunuyor.
•Duygularla yeniden temas kurmak
•Kendini ciddiye almak
•İçsel ihtiyaçlarını fark etmek
•Ve en önemlisi… kendine şefkat gösterebilmek
Bence bu kitap, sadece “okunacak” bir kitap değil. Çalışılacak, altı çizilecek, dönüp dönüp bakılacak bir kitap.
Kendini anlamak isteyen herkesin hayatında mutlaka bir yeri olması gerektiğini düşünüyorum.
Ama özellikle de içten içe bir eksiklik hissi yaşayan, nedenini tam olarak açıklayamayan herkes için…
Gerçekten çok kıymetli bir rehber.
Okuyun ve mümkünse kendinize biraz daha yakından bakın… Boşluk Hissi·
299 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.